ไมมีคนมาตามบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ” นางพูดกับเฟิงเฉินหยู
เฟิงเฉินหยูเข้าใจ และย้อนกลับมาทันทีพูดว่า “ไม่มีอะไรเลยข้าถามผิด ข้าอยากถามว่าเจ้าค่อยยังชั่วแล้วหรือยัง ? ”
ยี่หลินโค้งคำนับ “ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงเจ้าค่ะ ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”
“ไปที่เรือนซูหยากับข้า” นางมุ่งหน้าไปยังทางออกของเรือน“คุณหนูสี่ทำแจกันห้องข้าแตก จากนั้นหน้าของนางก็โดนเศษแจกันบาดด้วยความไม่ระมัดระวัง ข้ารู้สึกผิดจริง ๆ แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของข้า แต่นางได้รับบาดเจ็บในห้องของข้ามันจะดีที่สุดถ้าข้าไปรับผิดกับท่านย่า”
บ่าวรับใช้สองคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้าพร้อมกับเซียงเอ๋อพูดว่า “คุณหนูสี่นั้นไม่ระวังเอง บ่าวรับใช้ผู้นี้เห็นนางทำแจกันของคุณหนูใหญ่แตก พี่ยี่หลินเห็นหรือไม่ ? ”
ในตอนแรกยี่หลินไม่รู้ว่าทำไมเซียงเอ๋อถึงติดตามเฟิงเฉินหยูแต่ตอนนี้เมื่อนางได้ยินสิ่งนี้นางก็เข้าใจ เห็นได้ชัดว่าเซียงเอ๋อเป็นพยาน
นางพยักหน้า “เจ้าพูดถูก ข้าก็เห็นเช่นกัน เราต้องบอกท่านฮูหยินผู้เฒ่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ชัดเจน”
ทั้งสามรีบวิ่งตรงไปที่เรือนซูหยา เมื่อพวกเขาเข้าไปในสนามพวกเขาได้ยินเสียงร้องจากระยะไกล มันฟังดูน่าสังเวชราวกับว่าญาติเสียชีวิต และเสียงร้องก็คร่ำครวญโหยหวน
เฟิงเฉินหยูไม่สามารถช่วยได้ ได้แต่ขมวดคิ้ว เฟิงเฟินไดวิ่งมาที่นี่ ช่างเป็นแผนที่ดีเสียจริง
เมื่อเห็นว่าเฟิงเฉินหยูมาแล้ว บ่าวรับใช้คนหนึ่งของเรือนซูหยาก็ข้ามไปอย่างรวดเร
