ง
เฟิงเฟินได เจ้ากำลังเก็บเกี่ยวสิ่งที่เจ้าหว่าน มันจะดีถ้าใบหน้าของเจ้าเสียโฉม เมื่อใบหน้าของเจ้าเสียโฉม เจ้ายังจะหยิ่งจองหองอยู่หรือไม่ แม้ว่าเฟิงหยูเองสามารถรักษาได้แต่เจ้าไม่มีเงิน
“คณหนูใหญ่” บ่าวรับใช้พูดอย่างเงียบ ๆ “ตอนนี้เราควรทำอะไรดี”
เฟิงเฉินหยูเหลือบมองไปที่บ่าวรับใช้ และยอมรับว่าเฟิงเฟินไดเป็นคนที่ทำลายแจกัน นางชื่อเซียงเอ๋อ
“เซียงเอ๋อไปกับข้า ไปหาท่านย่า เจ้าพูดเหมือนที่พูดก่อนหน้านี้” เซียงเอ๋อพยักหน้า แล้วเดินตาม และตระหนักได้ทันทีว่านางกำลังจะทำประโยชน์ให้คุณหนูของนาง นางมีความสุขมาก “คุณหนูใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ บ่าวรับใช้คนนี้รู้ว่าจะพูดอะไรเจ้าค่ะ”
“ดี” เฟิงเฉินหยูเห็นด้วยในขณะที่เดินไป เมื่อมองไปในทิศทางที่ยี่หลินวิ่งไป นางก็รู้สึกถึงความกังวลใจ “ไปดูว่ายี่หลินกลับมาแล้วหรือยัง”
“เจ้าค่ะ” ทันใดนั้นบ่าวรับใช้ก็วิ่งไปในทิศทางนั้น ไม่นานนางกลับมา “ยี่หลินกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”
แน่นอนว่าข้างหลังนางคือยี่หลินที่หน้าซีด เฟิงเฉินหยูเห็นว่ามือของนางว่างเปล่า เมื่อนางมองไปข้างหลังนางไม่เห็นบ่าวรับใช้ของเฟิงเฟินได นางอดไม่ได้ที่จะเริ่มตื่นตกใจและถามอย่างใจจดใจจ่อว่า “เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ? ”นางต้องการถามเกี่ยวกับสิ่งของ แต่มีคนมากมายรอบตัวนางจึงไม่สามารถถามได้
อย่างไรก็ตามยี่หลินมองดูนางด้วยความสับสนว่า “คุณหนูบ่าวรับใช้คนนี้รู้สึกไม่สบาย ข้าไปห้องน้ำ ! ทำ
