้องพ่ายแพ้ นางรู้สึกว่านางต้องทำอะไรสักอย่าง นางจึงพูดขึ้นมาว่า “คุณหนูสี่รังแกคุณหนูใหญ่ทำไมเจ้าคะ ! นอกจากจะโยนแจกันแตกแถมยังตะโกนด่าพี่สาวของตัวเองอีก นางเป็นพี่สาวของคุณหนูนะเจ้าคะ ! ”
บ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งที่ได้ยินเรื่องที่คุณหนูสี่โยนแจกันพูดขึ้นว่า “ถูกต้องเจ้าค่ะ เราทุกคนเห็นว่าคุณหนูสี่เป็นคนโยนแจกันแตก”
เฟิงเฉินหยูรู้สึกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนแห่งนี้น่ารักเป็นครั้งแรกดังนั้นนางจึงพูดด้วยความโศกเศร้ามากขึ้นว่า “น้องสี่ หลานคนมองเห็น ข้าไม่โทษเจ้าเพราะทำลายแจกันของข้า แต่หน้าของเจ้าโดนเศษแจกันบาดด้วย เจ้าต้องไปหาหมอ ! ”
เฟิงเฟินไดเข้าใจสถานการณ์ของนาง ตัวนางเองถูกทิ้งไว้ในถ้ำของหมาป่า นางจะหาเหตุผลใดมาโต้เถียงกับคนกลุ่มนี้ได้ดังนั้นนางจึงออกไปข้างนอก ในขณะที่จะออกไป นางมองดูว่าเป่ยเอ๋อกลับมาหรือไม่
เฟิงเฉินหยูเห็นว่านางต้องการที่จะจากไป และเดินตามสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว โดยพูดว่า “เจ้าจะไปไหน ข้าจะให้บ่าวรับไปเรียกหมอให้ ! คงไม่ดีถ้าเกิดรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเจ้า ! ”
เฟิงเฟินไดตกใจและชี้ไปที่เฟิงเฉินหยู “เจ้าอย่าเข้ามา ! อย่าเข้ามา ! เฟิงเฉินหยู เจ้าเป็นฆาตกร ! หากใบหน้าของข้าเสียโฉม ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตาย ! ”
หลังจากพูดอย่างนี้นางก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไป ขณะที่วิ่งนางก็ร้องไห้และตะโกนว่า: “ฆาตกรรม! พี่ใหญ่ฆ่าคน ! ”
เฟิงเฉินหยูมองไปที่คนที่วิ่งหนีไป และชั้นน้ำแข็งปกคลุมใบหน้าของนา
