เป่ยที่ทำขึ้นมาให้ข้า” นางพูดด้วยความจริงใจ “ข้ารู้ว่าเครื่องประดับเหล่านี้มีค่าเพียงใด และข้าจะรักษาพวกมันอย่างดี”
“ขอบคุณองค์หญิงมากเจ้าค่ะ”
พวกเขาพูดคุยกันซักพักก่อนที่บ่าวรับใช้จะกล่าวคำอำลาหยูเองสั่งให้หวงชวนไปส่งพวกเขาออกจากคฤหาสน์ เหยาซื่อคว้าตัวนางแล้วพูดว่า “ในความจริงข้าได้เตรียมของขวัญแล้ว ข้าแค่รอให้เจ้ากลับมา แต่เมื่อได้รับของกำนัลที่องค์หญิงวู่หยางและบรรดาคุณหนู ของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ไม่อาจส่งมอบได้ ลองคิดดูอีกสักนิดเพื่อดูว่าเราจะให้อะไรตอบแทนเพื่อไม่ให้พวกเขาขุ่นเคืองใจเจ้า”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ อาเองเข้าใจดี”
แต่หลังจากที่นางกลับไปที่เรือนของนาง นางก็เริ่มกังวล มันจะแปลกถ้านางมีความเข้าใจ ! นางคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย โชคดีที่คำพูดของหวงซวนเตือนนางว่า “เมื่อให้ของกำนัล ควรให้สิ่งที่พวกเขาพึงพอใจหรือขาดแคลน คุณหนูลองคิดดูเจ้าค่ะ”
ดีมาก นางกำลังคิด
ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงใช้เวลาช่วงเช้าในการคิดเกี่ยวกับของกำนัลที่จะมอบกลับไปแต่ในขณะที่นางเท้าคางของนางและกังวลเกี่ยวกับของกำนัลนางไม่รู้ว่าเฟิงเฉินหยูได้พบกับหายนะในห้องนอนของนาง
เฟิงเฟินไดทานอาหารเช้าเสร็จและเดินไปหาฮันชิในเรือนยู่หลานเพราะนางรู้สึกว่าวันนี้นางว่าง วันนี้หงหยุนไม่สามารถมาสอนร่ายรำได้จนถึงเวลากลางคืน ดังนั้นนางจึงต้องหาอะไรทำในตอนกลางวัน
หลังจากคิดและไตร่ตรองแล้ว นางตัดสินใจที่
