จะสร้างปัญหาให้กับเฟิงเฉินหยู
เมื่อนางเข้าไปในเรือนของเฟิงเฉินหยูกับเป่ยเอ๋อ เฟิงเฉินหยูพูดกับยี่หลิน “แม้ว่าในอนาคตจะไม่ต้องอับอายจากการทาหน้าดำ แต่ก็ไม่สามารถโยนมันทิ้งไปได้ นั่นเป็นสิ่งที่ได้รับพระราชทานจากพระราชวัง ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าฮองเฮาจะเอาผิดข้า ถ้าข้าโยนมันไปแล้ว นั่นจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรือ ?”
ยี่หลินรู้สึกว่าคุณหนูของนางนั้นพูดถูกต้องมาก นางจึงพูดว่า“บ่าวรับใช้คนนี้จะเก็บมันไว้ในห้องด้านข้าง” จากนั้นนางก็ออกจากห้องแต่นางหันกลับมาอย่างรวดเร็ว นางไม่ได้มีโอกาสกำจัดผงทาหน้าสีดำดังที่นางพูดกับเฉินหยู นางรายงานทันทีว่า “คุณหนูสี่มาเจ้าค่ะ ! ”
เมื่อนางพูดจบ เฟิงเฟินไดรีบวิ่งเข้าไปในห้องเหมือนลมกระโชก
เมื่อเห็นเฟิงเฟินได หัวใจของเฉินหยูก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เด็กคนนี้สร้างปัญหาให้นางเสมอ และปากของนางไม่มีหูรูด นางเกลียดน้องสาวคนนี้จริง ๆ
“โอ้!” เมื่อเข้าในห้อง เฟิงเฟินไดก็ตะโกนออกมา จากนั้นนางก็เริ่มมองไปรอบ ๆ ห้อง “เชิญท่านพี่ตามสบาย”
“น้องสี่มีเรื่องอันใดหรือ ? ” นางต้องการแสดงออกด้วยความห่วงใยจริง ๆ แต่นางก็ไม่สามารถทำได้
“มีเรื่องเล็กน้อย” เฟิงเฟินไดดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง “ครั้งสุดท้ายท่านพี่พูดว่ามีความแตกต่างระหว่างการเกิดของฮูหยินใหญ่และอนุ เราในฐานะบุตรของอนุไม่สามารถล่วงเกินศักดิ์ศรีของบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ได้ นี่ไม่ได้จำกัดแค่เสื้อผ้าและเครื่องประดับ ท่านพี่ห้องนี้เ
