ือ ? นางไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นบุตรสาวของอนุจากคฤหาสน์เฟิง หลังจากสถานที่นั้นได้รับการเยียวยา นางก็ยิ่งรู้สึกว่านางควรจะเป็นบุตรสาวคนโตของฮูหยินใหญ่
แต่คำพูดของเฟิงเฟินไดเตือนให้นางเห็นอย่างชัดเจนว่านางไม่ได้เป็น และนางไม่สามารถแม้แต่จะสวมใส่เสื้อผ้าที่ดีเพราะนางต้องรักษาสถานะของนางในฐานะบุตรสาวของอนุ
นางก้มหัวลงและน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของนาง ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกลำบากใจเมื่อมองนาง แต่เฟิงหยูเองนั่งอยู่ข้างนางดังนั้นนางจึงไม่สามารถพูดอะไรที่ลำเอียงได้นางเงียบไปซักพัก
เฟิงเฉินหยูเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ปกป้องนาง ดังนั้นนางจึงรู้ว่านางต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง นางถอนหายใจเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นแล้วพูดพร้อมกับดวงตาแดงเรื่อ “น้องสี่พูดถูก ข้าไม่สมควรทำแบบนี้” พูดอย่างนี้นางหันไปหาเฟิงหยูเองและคุกเข่าโดยพูดว่า “มันเป็นความผิดพลาดของพี่ใหญ่ทั้งหมด ข้าหวังว่าน้องรองจะไม่ตำหนิข้า และ…. พี่ใหญ่จะเปลี่ยนชุดในภายหลัง”
เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไร และมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าแทน
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเฟิงหยูเองมองมาที่นาง และนางไม่เข้าใจความหมายของสิ่งนั้น เมื่อมองดูท่าทีเศร้าโศกของเฟิงเฉินหยูอีกครั้ง นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า
“พวกเราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน แล้วทำไมเจ้าถึงคุกเข่ากัน ? ” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวกับเฟิงเฉินหยู “ลุกขึ้นเร็วคนนอกจะคิดอย่างไรถ้าพวกเขาเห็นสิ่งนี้” จากนั้นนางจ้องมองที่เฟิงเฟินได แล
