ห้สอนการร่ายรำเจ้าค่ะ”
“โอ้” นางพยักหน้า “น้องสี่จะอายุ 11 ปีในปีใหม่ นางควรเรียนรู้ศิลปะทั้งสี่ที่ผู้หญิงควรรู้ แต่แม่นางหงหยุนดูจะสวยเป็นพิเศษ”
เฮ่อจงกล่าวว่า “นางเป็นคนที่สวยจริง ๆ ขอรับ เมื่อนางมาถึงฮูหยินผู้เฒ่าเกือบจะไล่นางออกไปหลังจากเห็นรูปร่างหน้าตาของนาง แต่คุณหนูสี่เกลี้ยกล่อมจนท่านฮูหยินผู้เฒ่ายอมขอรับ” เฮ่อจงกล่าวในขณะที่ส่ายหน้า
เฟิงหยูเองไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม นางมุ่งหน้าไปตามหวงซวนและเหม่ยเซียงไปที่เรือนซูหยา
พวกเขาหยุดเมื่อถึงทางแยกที่ทางเดิน นางเอื้อมมือเข้าไปในแขนเสื้อของนาง นางดึงยาออกจากมิติของนางแล้วส่งให้เหม่ยเซียง “กลับไปดูแลคุณหนูสามได้แล้ว ยาตลับนี้สามารถช่วยรักษาแผลบนหลังของเจ้าและสามารถช่วยลดอาการปวด หาคนมาทามันให้เจ้า”
เหม่ยเซียงรู้สึกซาบซึ้งและอยากที่จะคำนับขอบคุณเฟิงหยูเอง แต่เมื่อนางพยายามโค้งคำนับเพื่อขอบคุณ ความเจ็บปวดจากหลังของนางทำให้นางเหงื่อไหลโซมกาย
หวงซวนไม่สามารถทนดูต่อและหยุดนางอย่างรวดเร็ว“กลับไปเร็ว เจ้าสามารถไปพบคุณหนูรองได้ที่เรือนตงเซิงเมื่อเจ้าดีขึ้นแล้ว”
เหม่ยเซียงพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าและขอบคุณนางอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปที่เรือนของอันชิ
เฟิงหยูเองดูเหมยเซียงเดินจากไปและจู่ ๆ ก็ถามหวงซวนว่า“องค์ชายห้าชอบชมการร่ายรำหรือ ? ”
หวงซวนตกใจแล้วจำได้ทันทีว่าอาจารย์สอนการร่ายรำ“คุณหนูหมายความว่าคุณหนูสี่เรียนร่ายรำเพื่อองค์ชายห้าหรือเจ้าคะ ? ”
