มันน่าเสียดายที่นางมีใบหน้าที่งดงามล่มเมือง แต่หัวใจของนางก็น่าเกลียดชังพอที่จะทำให้เกิดการล่มสลายของเมืองเช่นกัน
นางก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดเสียงดัง “ท่านพี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฟิงเฉินหยูสั่นด้วยความกลัว หันมามองอย่างรวดเร็ว นางเห็นเฟิงหยูเองยิ้มและเดินมาหานาง หัวใจของนางกระตุกสองสามครั้งในปฏิกิริยาทำให้ใบหน้าของนางกลายเป็นซีดเล็กน้อย
แต่นางยังคงสงบสติอารมณ์และแสดงท่าทีสุภาพเพื่อต้อนรับเฟิงหยูเอง นางพูดอย่างอบอุ่น “น้องรองกลับมาเมื่อไหร่ ? ทำไมเจ้าไม่ส่งคนมาบอกเราก่อนหน้านี้ เพื่อที่เราจะได้ไปต้อนรับเจ้าที่ทางเข้า”
เฟิงหยูเองยิ้มแล้วส่ายหัว “ท่านพี่สุภาพเกินไป เราครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใส่ใจกฎดังกล่าว หลายวันแล้วที่เราเจอกันครั้งสุดท้าย ดูเหมือนว่าอาการของท่านพี่ดีขึ้น มันเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างแท้จริงเจ้าค่ะ”
เฟิงเฉินหยูรู้ว่าคำพูดของนางมีความหมายแฝงอยู่ แต่นางแกล้งทำเป็นว่านางไม่เข้าใจ นางได้แต่กล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ร่างกายของข้าไม่ค่อยดี ข้าดีใจที่น้องรองเป็นห่วงข้า น้องรองมาคารวะท่านย่าใช่หรือไม่ ? ข้าเพิ่งมาถึง ข้าได้ยินมาว่าน้องสี่อยู่ข้างในแล้ว ข้าจึงไม่รีบเข้าไป ถ้าเจ้ามาถึง เราก็เข้าไปด้วยกันเถอะ”
“เจ้าค่ะ” เฟิงหยูเองพยักหน้าและเดินเข้าไปพร้อมเฟิงเฉินหยูไปยังห้องโถงของฮูหยินผู้เฒ่า
ในเวลานี้เฟิงเฟินไดนั่งอยู่ถัดจากฮูหยินผู้เฒ่า นางจ
