ต้องให้คนรายงานเจ้าคะ ร่างกายของท่านย่าดีหรือยังเจ้าค่ะ ? ”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม “ใช่ เจ้าไม่ใช่แขก ร่างกายของข้าสบายดี ข้าทำให้เจ้าเป็นห่วง ลุกขึ้นและนั่งเร็ว” น้ำเสียงของนางดูห่างเหินกว่าเมื่อก่อน
เฟิงหยูเองไม่เถียงและเลือกที่นั่งตรงข้ามเฟิงเฟินไดเพื่อนั่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าหันความสนใจไปที่เฟิงเฉินหยูอยู่แล้วเพราะนางรู้สึกว่าการปรากฏตัวของเฟิงเฉินหยูในวันนี้สวยงามมากจริงๆ หลานสาวคนนี้สวยงามจริง ๆ แม้ว่านางจะดูนางโตขึ้น แต่นางก็ยังประหลาดใจกับเฟิงเฉินหยูอยู่เสมอ
“เสื้อผ้าพวกนี้ถูกตัดมาใหม่ใช่ไหม?” นางถามเกี่ยวกับเสื้อผ้าแต่ตาของฮูหยินผู้เฒ่ามองไปที่เครื่องประดับ แม้ว่านางอายุมากแล้ว แต่นางก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่ามันทำมาจากอะไร
เฟิงหยูเองมองแล้วแกล้งทำเป็นพูดโดยไม่เจตนา “ดูแล้ว มันน่าจะเป็นหินอมาโซไนท์ มันเป็นของที่หายากมาก มีค่ามากกว่าเครื่องประดับจำพวกหยกแก้วเจ้าค่ะ”
เมื่อคำเหล่านี้ออกมา สายตาที่จ้องมองมาของเฟิงเฟินไดก็กลายเป็นเยือกเย็น…
