ูกระอักเลือดออกมาจากการถูกเตะ
เฟิงหยูเองทำตัวราวกับว่านางไม่ได้เห็นมันเพราะนางพูดกับตัวเองว่า “ความสามารถทางการแพทย์ของข้าดีเยี่ยม ข้าได้รักษาร่างกายของฝ่าบาทด้วย เรื่องนี้ถือว่าเป็นความโชคดีของอนุฮัน ทำไมบ่าวรับใช้อย่างเจ้าหยุดยั้งเจ้านายไม่ให้ได้รับโชคดีเช่นนี้? แม้ว่าฮันชิจะปฏิบัติต่อเจ้าแย่เล็กน้อยในอดีตเจ้าต้องคิดถึงบุตรของตระกูลเฟิง” นางพูดขณะเดิน “อย่าหยุดข้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่รับผิดชอบถ้าบ่าวรับใช้ของข้าเตะเจ้าจนตาย”อาจูไม่กล้าพูดอีก เพราะนางลุกขึ้นยืนและต้องการวิ่งไปในทิศทางอื่น
เฮ่อจงจ้องมองนางที่วิ่งหนีเฟิงหยูเองไป แล้วพูดอย่างกระวนกระวายว่า “คุณหนูรอง อนุฮันไม่อยู่ในเรือนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้วขอรับ”
“โอ้ ? ” เฟิงหยูเองมองไปในทิศทางที่อาจูวิ่งไป นางหันไปทางนั้น “นางย้ายเรือนด้วย ? ”
“ขอรับ” เฮ่อจงกล่าวว่า “เมื่อวานก่อนหน้านี้คุณหนูสี่บอกกับท่านฮูหยินผู้เฒ่าว่าเรือนของพวกเขาเงียบและสงบเกินไปและแสงแดดที่เห็นนั้นมีจำกัด นางต้องการที่จะไปที่เรือนที่กว้างขวางกว่าทางใต้ขอรับ” เฮ่อจงพูดสิ่งนี้ในขณะที่ส่ายหัวของเขาพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ที่จริงเรือนของพวกเขาไม่ได้รับแสงแดดเพียงพอ ก่อนหน้านี้ท่านใต้เท้าใส่ใจอนุฮันมากที่สุด ดังนั้นเรือนของนางยังดีกว่าเรือนของอนุอัน เพียงแต่ว่ามันก็เล็กกว่าเล็กน้อยขอรับ”
เฟิงหยูเองม้วนริมฝีปากของนางด้วยรอยยิ้ม“ตอนนี้นางย้ายไปอยู่ที่เรือนไหนแล้ว
