”
เฮ่อจงกล่าวว่า “เรือนยู่หลานที่อยู่ถัดจากลานจินหยู อนุฮันรู้สึกว่าเรือนจินหยูนั้นโชคร้ายเกินไปไม่เช่นนั้นนางคงย้ายไปอยู่ที่นั่น”
หวงซวนไม่สามารถทนต่อการฟังได้อีกต่อไป “สิ่งที่นางทำช่างน่ารังเกียจเสียจริง ทำไมถึงไม่แนะนำให้นางย้ายไปที่เรือนจินหยู ? ใครจะรู้บางทีผีเฉินซื่ออาจออกมาตอนกลางคืนเพื่อพูดคุยกับนาง”
เฮ่อจงหัวเราะด้วยเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก้มหน้าลงและยังคงนำทางต่อไป
นับตั้งแต่เฉินซื่อและจื่อเฮาทั้งคู่เสียชีวิตลง เรือนจินหยูและเรือนเจียนหลิงก็กลายเป็นพื้นที่ร้าง ตามปกติแล้วมีเพียงบ่าวรับใช้และยามเท่านั้นที่เหลืออยู่เพื่อเฝ้าดูแลเรือน แต่ไม่มีใครอยากเข้าไปข้างใน แต่เนื่องจากเฉินซื่อและจื่อเฮามีสถานะสูงส่งในคฤหาสน์ พวกเขาทั้งคู่จึงอยู่ในทำเลที่ดีที่สุด การใช้ชีวิตในทำเลแบบนั้น มันทำให้สถานะของพวกเขาชัดเจนมากขึ้นในคฤหาสน์
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฮันชิที่ต้องการอยู่ในเรือนยู่หลานควรทำตามตรรกะนี้
ภายใต้คำแนะนำของเฮ่อจง เฟิงหยูเองเข้าสู่เรือนยู่หลานเป็นครั้งแรก ที่นั่นนางเห็นหญิงสาวคึกคัก มีผู้คนมากมายที่มีชีวิตชีวายิ่งกว่าที่เรือนซูหยา
“เพราะอนุฮันเริ่มตั้งครรภ์ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจึงแนะนำให้ดูแลนางเป็นพิเศษขอรับ” เฮ่อจงอธิบายเฟิงหยูเอง “หญิงสาวเหล่านี้ต่างก็ถูกพาตัวมาจากเรือนอื่น ๆ อีกไม่นานก็จะยิ่งถูกนำเข้ามาจากภายนอกคฤหาสน์ ”
ได้ยินนางพูดแบบนี้ เฟิงหยูเองสังเกตเห็น แต่แน่น
