อนว่าบ่าวรับใช้แต่ละคนนั้นดูคุ้นเคย บางคนมาจากเรือนของอันชิ บางคนมาจากเรือนของเฉินหยู บางคนมาจากเรือนของจินเฉินและบางคนก็มาจากเรือนของซูหยา
เฮ่อจงถอยออกมาโค้งคำนับไม่กี่ก้าวพูดว่า “บ้านของพวกเขาอยู่ในเรือนด้านใน บ่าวรับใช้คนนี้คงไม่สะดวก ดังนั้นข้าขอตัวกลับก่อนขอรับ โปรดใช้ความระมัดระวังด้วยขอรับ” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วนางก็ถอยหลังอีกไม่กี่ก้าวจากนั้นก็รีบออก
หวงซวนยิ้มเยาะและพูดว่า “คุณหนูควรระวังตัว ฮันชิสามารถกินคนได้หรือ ? ”
เฟิงหยูเองไม่พูดมาก ขณะที่นางก้าวไปที่ลานหน้า บ่าวรับใช้ที่ทำงานยุ่งในเรือนรีบมาคำนับเมื่อเห็นนาง
แต่เมื่อพวกเขาไปคารวะ พวกเขาหยุดทำงาน ในเวลานี้พวกเขาได้ยินเสียงของหมาป่าสาว นางเริ่มตะโกน “พวกเจ้าหยุดทำไม ? พวกเจ้าไม่หิวข้าวหรือ ทุกคนกลับมาทำงาน ! ”หลังจากนี้เสียงแส้ที่ดังขึ้นก็ดังขึ้น แส้นั้นกระแทกหลังบ่าวรับใช้อายุน้อย แส้ฟาดไปที่หลังทำให้เลือดไหลออกมา
บ่าวรับใช้ไม่มีโอกาสที่จะป้องกันตัวเอง นางทั้งกลัวและเจ็บปวด จานกระเบื้องที่อยู่ในมือของนางตกลงไปที่พื้นและแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ“อ๊ะ ! ” หมาป่าสาวตัวนั้นรีบวิ่งไปอย่างโกรธเคือง เมื่อมองดูที่จานที่แตก นางขยี้เท้าของนางซ้ำ ๆ “โอ้ไม่ ! สิ่งนี้มีค่า เจ้าทำมันแตกได้อย่างไร ! ข้าจะตีเจ้าจนตาย ! ” พูดอย่างนี้นางเริ่มตีบ่าวรับใช้
หวงซวนถอนหายใจด้วยความตกใจ “ฮันชิไปหาคนเช่นนี้มาจากที่ไหน ? การกระทำของนางช่างโหดร้ายจริ
