บปวด ข้าจึงหนีออกจากภูเขานั้นและกลับมาที่เมืองหลวง ก่อนที่ข้าจะเข้าเมืองหลวงข้าเห็นเจ้าอีกครั้ง บอกข้าหน่อยว่าเป็นเพราะโชคชะตาทำให้เราพบกัน ? ”
นางหัวเราะแล้ว เขาก็หัวเราะ หลังจากหวงซวนเข้ามาพวกเขาก็แยกกันอย่างไม่เต็มใจ
หวงซวนเข้ามาพร้อมอาหาร และเป่ยจื่อเอาน้ำ ซวนเทียนหมิงบีบแก้มนาง “ลุกขึ้นล้างหน้า และทานอาหาร ทหารรอเจ้าอยู่”
“รอข้าอยู่หรือ ? ” เฟิงหยูเองงงงวย “ทำไมพวกเขารอข้าล่ะนี่ก็สองวันสองคืนแล้ว พวกเขายังไม่ดีขึ้นอีกหรือ ? ”
นางมีเชื่อในยาที่นางให้ โดยปกติอาการจะค่อย ๆ หายไปหลังจาก 24 ชั่วโมง ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะยังไม่ดีขึ้น
“ไม่ได้ ข้าจะออกไปดูก่อน” นางพูดอย่างนี้ นางลุกจากเตียงเพื่อใส่รองเท้า แต่ถูกหวงซวนหยุดไว้ก่อน
“คุณหนูเจ้าคะ ! ทหารอาการดีขึ้นมากเจ้าค่ะ พวกเขากำลังรอที่จะคารวะคุณหนู และขอบคุณสำหรับความเมตตาของคุณหนู”
เป่ยจื่อยังกล่าวอีกว่า “เมื่อเราเข้ามา เฉียนหลี่ก็รวมเข้าด้วยกัน พวกเขาแค่รอให้คุณหนูออกไปข้างนอกหลังจากที่คุณหนูทานเสร็จแล้วขอรับ”
เฟิงหยูเองรู้สึกเขินอายเล็กน้อย นางดึงแขนเสื้อของซวนเทียนหมิง “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าเป็นหมอ การรักษาอาการเจ็บป่วยและช่วยชีวิตผู้คนเป็นหน้าที่ของข้า ! ”
ซวนเทียนหมิงพูดอย่างไร้ประโยชน์ “เจ้ามักจะพูดว่าเจ้าเป็นหมอ แต่ใครจะพูดถึงชื่อของเจ้า ? เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นเพียงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เจ้าเป็นหมอตั้งแต่เมื่อไหร่
