รถม้าเงียบไปครู่หนึ่ง ซวนเทียนหมิงกำหมัดด้วยความโกรธ ภายในรถม้าเต็มไปด้วยความกดดันของเขา
เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วยกม่านบอกเป่ยจื่อ “ขับเร็ว ๆ เราต้องรีบไปที่ค่าย”
เป่ยจื่อได้ยินการสนทนาที่เกิดขึ้นภายในรถม้าและเหวี่ยงแส้ของเขา แม้แต่รถม้าที่อยู่ข้างหลังพวกเขาที่บานซูขับก็เพิ่มความเร็วขึ้น
ภายในห้องโดยสาร ซวนเทียนหมิงขอให้เฉียนหลี่อธิบายรายละเอียดของพิษ
เฉียนหลี่ไตร่ตรองสักพักหนึ่งก่อนที่จะพูดว่า “ตอนที่ข้ากลับมาข้าเห็นคนที่นอนอยู่บนพื้น บางคนกลิ้งไปมาบนพื้นมือกุมท้อง บางคนหมดสติ เมื่อข้าเห็นแบบนี้แล้วข้าคิดว่าพวกเขาถูกวางยาพิษ คนที่หมดสติ ข้ารีบไปดูโชคดีที่พวกเขาหมดสติเท่านั้น พวกเขาไม่ได้หยุดหายใจ แต่ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวและน้ำลายฟูมปาก นิ้วของพวกเขาแข็งข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะทนได้จนกว่าเราจะกลับไปถึงหรือไม่ทหารที่ไม่ถูกวางยาพิษก็หวาดกลัวเช่นกัน บางคนรีบไปที่ห้องครัวเพื่อแก้แค้นกับพ่อครัว แต่พวกเขาก็พบว่าพวกเขาก็ถูกวางยาพิษและทรุดตัวลงถัดจากหม้อ แพทย์ 3 คนที่ค่ายสองคนถูกวางยาพิษและอีกคนหนึ่งก็ตั้งสติไม่ได้ เขาบอกว่ามันเป็นพิษจากเจินและไม่มีทางรักษา”
เฉียนหลี่กล่าวสิ่งนี้ขณะมองไปที่เฟิงหยูเอง เขาสังเกตเห็นว่าเฟิงหยูเองสูดลมหายใจลึกเมื่อได้ยินเกี่ยวกับเจิน
หัวใจของเขาหนาวเหน็บทันที
ซวนเทียนหมิงเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธเต็มหน้าอกของเขาแต่เขาไม่มีที่ที่จะระบายได้ แพทย์ที่ค่ายทหารอย
