นางกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นพิษจากเจินหรือไม่ก็ตาม แต่พิษนั้นรุนแรงและหายากมาก ข้าไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกคนจะหายดี ข้าพูดได้แค่ว่าข้าจะทำให้ดีที่สุด” นางพูดอย่างนี้เมื่อมองที่เฉียนหลี่“ให้คนเตรียมน้ำ จากนั้นจัดให้ทหารที่ไม่ถูกวางยาพิษรอที่ด้านนอกกระโจมของข้า”
“ขอรับ ! ” เฉียนหลี่ตอบอย่างรวดเร็วด้วยเสียงอันดังแล้ววิ่งออกไป
จากนั้นเฟิงหยูเองมองไปที่หวงซวน บานซู และเป่ยจื่อ “มีคนไม่เพียงพอ ดังนั้นพวกเจ้าจะต้องช่วยด้วย”
เป่ยจื่อพยักหน้า “องค์หญิงไม่ต้องกังวล ข้าจะทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอนขอรับ”
“ข้าจะช่วยอะไรได้บ้าง ? ” ซวนเทียนหมิงใช้ความคิดในการถาม ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเกียจคร้านอีกต่อไป
เฟิงหยูเองไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เจ้ามาช่วยข้าจัดเรียงยาในกระโจม”
นางพูดขณะเดินไปที่กระโจม เมื่อนางมาถึงก่อนที่พักกระโจมที่ว่างเปล่า นางเห็นหมออายุ 50 ปีที่รออยู่ที่นั่น เมื่อเห็นนางหมอพูดซ้ำ ๆ ว่า “องค์หญิงแห่งมณฑล ! ” จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงบนพื้น
เฟิงหยูเองช่วยประคองเขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง หมอรีบตามข้าเข้าไปในกระโจม ข้าต้องการความช่วยเหลือจากท่าน”
หมอพยักหน้าติด ๆ กัน ติดตามเฟิงหยูเองเข้าไปในกระโจมขณะที่พูดว่า “ข้าเคยไปตามหมอหลวงเหยาเซียนไปตรวจรักษา ข้าชื่นชมเขามาก”
ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงรู้สึกว่าตัวเองดูดี เขาเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของตระกูลเหยา
แต่นางไม่มีเวลาพูด
