เกี่ยวกับอดีตกับเขา หลังจากทั้งสามเข้าไปในกระโจมด้วยกัน นางพูดกับหมอว่า “ข้าไม่รู้ว่าท่านตัดสินได้อย่างไรว่ามันเป็นพิษจากเจิน แต่นั่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือวิธีที่เราปฏิบัติรักษาพวกเขา ข้ามีวิธีที่เร็วที่สุดในการรักษาพวกเขา แต่ข้าเป็นคนเดียวที่รู้วิธีที่จะทำ และข้าไม่สามารถช่วยคน 20,000 คนได้ มีวิธีอื่นที่สามารถใช้ในการแก้ปัญหาฉุกเฉินนี้ซึ่งจะทำให้พวกเขาอาเจียนออกมาได้”
“ทำให้อาเจียน?” หมอพยักหน้าเข้าใจเหตุผลของเฟิงหยูเองอย่างชัดเจนว่าพวกเขาควรทำให้ผู้ป่วยอาเจียนเอาพิษออกมา แต่เขามีความกังวลของตัวเอง “ข้ารู้วิธีนี้น้อยมากแต่การทำยาก็ต้องทำให้อาเจียนด้วย ประการที่สองเราไม่มีสมุนไพรทางการแพทย์ใด ๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือคนส่วนใหญ่หมดสติไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีวิธีการให้ยาแก่พวกเขา”
เฟิงหยูเองพูดอย่างเงียบ ๆ “ข้ามียาไม่จำเป็นต้องทำ แต่ข้าจะต้องใช้เวลาพอสมควรในการเตรียมยา สำหรับคนที่หมดสติไปแล้วก็ไม่เป็นไร เราสามารถใช้เข็มได้” นางไม่ได้อธิบายมาก แต่พูดกับหมอว่า “ออกไปข้างนอกก่อน แล้วขานชื่อคนเพื่อแยกคนที่หมดสติออกจากคนที่ยังใช้ยาได้ เสร็จแล้วข้าจะไปช่วยท่าน”
หมออยู่กับกองทัพตลอดทั้งปี ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับการปฏิบัติตามคำสั่งเช่นเดียวกับทหารคนอื่น ๆ เขาไม่ได้ถามคำถามอื่นใดเพราะเขาทำทุกสิ่งที่เฟิงหยูเองบอกให้เขาทำเมื่อได้รับคำสั่งเขาก็ออกจากกระโจมทันที
เมื่อเห็นว่ามีเพียงซวนเทียนหมิงที่ยังคงอยู
