ารแต่งงานครั้งนี้”
อย่างไรก็ตามเป่ยเอ๋อก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดี นางเตือนฮันชิว่า“ในเวลานั้นท่านฮูหยินผู้เฒ่าอาจจะไม่เห็นด้วย แต่เป็นอนุฮันและคุณหนูสี่ที่ยืนยันเห็นด้วย ! นอกจากนี้การมีส่วนร่วมกับองค์ชายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถยกเลิกได้ง่าย อนุฮัน เราคิดหาวิธีอื่นจะดีกว่าหรือไม่เจ้าคะ”
“มีวิธีอื่นอีกหรือ ? ” ฮันชิคิดไม่ออก จับมือของเฟินเฟินไดนางซับน้ำตา “ลูกที่น่าสงสารของข้า ! ”
“หยุดร้องไห้ ! ” ทันใดนั้นเฟินเฟินไดลูบมือของฮันชิ นางยกผ้าม่านขึ้น
