งไร ยายจาวมองเห็น นางกระซิบบอก “จะมอบจดหมายข้อเสนอให้คุณหนูสี่ได้อย่างไรเจ้าค่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณหนูสี่อายุเพียง 11 ปีเท่านั้นเมื่อท่านใต้เท้าเฟิงกลับมาก็ไม่สายเกินไปที่จะคิดทบทวนใหม่อีกครั้งเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าไตร่ตรองเล็กน้อยและมาถึงข้อสรุปที่คล้ายกันนางผงกหัวของนาง แจ้งบ่าวรับใช้ “ไปรับจดหมายข้อเสนอของคุณหนูสี่”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา เฟิงเฟินไดมีความสุขมากจนเกือบจะลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จากนั้นนางก็รีบคำนับนางกำนัลอาวุโสและขอบคุณนาง
นางกำนัลอาวุโสถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วมองไปที่เฟิงเฟินไดซึ่งดีใจ นางโค้งคำนับด้วยรอยยิ้ม “บ่าวรับใช้คนนี้ขอแสดงความยินดีกับคุณหนูสี่ตระกูลเฟิง…โอ้ นั่นไม่ถูกต้องต้องว่าที่พราชายารองลีเพคะ”
หัวใจของเฟิงเฟินไดพองฟู นางหัวเราะจนนางลืมบอกให้นางกำนัลอาวุโสลุกขึ้น แต่มันกลับเป็นเฟิงเฉินหยูที่ไปช่วยนางกำนับอาวุโสลุกขึ้น “ท่านเป็นผู้อาวุโสที่ดูแลองค์ชายลี พวกเรายังเด็กไม่สมควรที่จะได้รับการคำนับจากท่าน กรุณาลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ”
เฟิงเฉินหยูไม่ได้ใช้ผงทาหน้าสีดำของนางเมื่ออยู่ในคฤหาสน์ดังนั้นเมื่อนางกำนัลอาวุโสมองสาวงามต่อหน้านาง นางก็เริ่มไตร่ตรอง องค์ชายห้าได้ทำผิดพลาดในครั้งนี้ เขาปล่อยให้สาวงามคนนี้หลุดลอยไปได้อย่างไร ไปสนใจเด็กหญิงตัวเล็กอายุ 11 ปี
ในที่สุดเมื่อจัดการเสร็จแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่านั่งบนเก้าอี้ของนางเป็นเวลานานโดยไม่
