พูดอะไรสักคำ เมื่ออันชิไม่สามารถรอได้ต่อไป นางก็ถามว่า “หากท่านแม่สามีไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือของนางขณะที่นางไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยกับใคร ดังนั้นนางจึงปล่อยให้พวกเขากลับไป
เฟิงหยูเองเป็นคนแรกที่ยืนขึ้น นวดขมับของนาง นางระงับอาการปวดหัวและเดินออกไปทันทีเฟิงเฉินหยูเห็นแบบนี้นางเดินตามออกไปอย่างรวดเร็ว ไล่ตามเฟิงหยูเอง นางพูดอย่างเงียบ ๆ “น้องรองอย่าได้โกรธเรื่องที่ข้าพูดไปเมื่อกี้” นางกังวลอย่างแท้จริงว่านางได้ยั่วผู้ยิ่งใหญ่คนนี้
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองโบกมือ “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้คิดมากแต่อย่าปฏิบัติต่อคนอื่นแบบนี้อีก พรุ่งนี้มาหาข้า” เมื่อพูดจบนางก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เฟิงเฉินหยูถอนหายใจด้วยความโล่งอกเป็นเวลานาน นางคาดหวังและเป็นกังวลเล็กน้อย
พรุ่งนี้ตราบใดที่นางผ่านมันไปได้ในวันพรุ่งนี้ นางจะเป็นเฟิงเฉินหยูคนใหม่ นางไม่จำเป็นต้องอยู่ในกรอบอีกต่อไป และนางก็ไม่ต้องการที่จะประจบเฟิงหยูเองอีกต่อไป และนางก็ไม่จำเป็นต้องกลัวใครอีก นางสามารถชูคอของนางให้สูงขึ้นในขณะที่ยืนอยู่ต่อหน้าคนอื่น นางสามารถลบล้างอดีตของนางได้อย่างสมบูรณ์
นางรู้สึกสนุกมากเมื่อคิดเกี่ยวกับมัน !“ตรวจสอบให้แน่ใจว่าตั๋วแลกเงินเตรียมไว้ครบแล้ว พรุ่งนี้พวกเราจะไปที่เรือนตงเซิง” เฟิงเฉินหยูไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มของนางในขณะที่บอกยี่หลิน
ยี่หลินเป็นคนที่มีไหวพริบมากและพยักหน้าในขณะที่พู
