อนุ พวกเขาทั้งหมดจะต้องได้รับการเลี้ยงดูด้วยความปรารถนาที่จะจับคู่กับองค์ชาย ดังนั้นการต่อสู้ครั้งนี้จึงเป็นสิ่งที่ข้าหนีไม่พ้น”
“แต่เจ้าไม่ชอบใช่หรือไม่ ? ” เขาเห็นความเหนื่อยล้าในดวงตาของนาง “เจ้าอายุเพียง 12 ปี นั่นอาจเป็นอายุที่เจ้าควรอดทนต่อวันแบบนี้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดมันเป็นความผิดของข้าที่ไม่สามารถให้ความปลอดภัยและความสะดวกสบายแก่เจ้าได้”
“ข้ากลัวว่าถ้าเป็นคนอื่น ข้าจะยิ่งแย่กว่านี้” นางยิ้มอย่างเด็กที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า “ถ้าเป็นไปได้ข้าหวังว่าข้าจะมีชีวิตที่ปราศจากความขัดแย้งเมื่อข้าเติบโต แต่ถึงแม้ว่าข้าจะไม่มีโชคลาภ ข้าก็จะไม่โกรธใคร หากเจ้าจะต่อสู้ด้วยดาบแล้วข้าจะทำแบบเจ้า ซวนเทียนหมิง เจ้าเป็นคนแรกที่ข้าพบเช่นเดียวกับชีวิต ถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะมีชีวิตอยู่ ถ้าเจ้าตาย ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง…”
เมื่อซวนเทียนหมิงมาส่งเฟิงหยูเองกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลด้วยตัวเอง บ่าวรับใช้ของตระกูลเฟิงยืนอยู่ข้างนอกพร้อมโคมไฟ อันชิและเหยาซื่อเดินวนไปมา และถามบ่าวรับใช้ “มีข่าวของคุณหนูรองหรือไม่ ? ”
พวกบ่าวรับใช้ก็ส่ายหัวจากนั้นก็ออกไปค้นหาทันที
เฟิงเซียงหรูกังวลมากจนนางร้องไห้ ในขณะที่เช็ดน้ำตา นางพูดว่า “มันเป็นความผิดของข้าทั้งหมด ถ้าข้านั่งรถม้าคันเดียวกันกับพี่รอง สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้น”
เหยาซื่อเป็นห่วง แต่นางก็ยังต้องปลอบเฟิงเซียงหรู “แม้ว่าเจ้าจะนั่งในรถม้าคันเดียวก
