ันผลลัพธ์ก็จะทำให้เจ้าทั้งคู่หลงทาง อย่าร้องไห้ รออีกสักหน่อย บางทีนางอาจจะกลับมาเร็วๆ นี้”เฟิงเฉินหยูยังยืนที่ทางเข้าคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลด้วยเสื้อคลุม สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือจริง ๆ แล้วนางกังวลและกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเฟิงหยูเองมากกว่าเหยาซื่อ นางไม่เพียงส่งบ่าวรับใช้ทั้งหมดของนางออกไปค้นหาเท่านั้น นางยังวิ่งไปดูครั้งคราว
ในเวลานี้พวกเขาได้ยินเสียงหวงซวนจากอีกด้านหนึ่งของถนน “คุณหนูรองกลับมาแล้ว!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นรถม้าของตำหนักหยู สิ่งนี้ทำให้เหยาซื่อสามารถผ่อนคลายได้มากขึ้น
เฟิงหยูเองกลับมาที่คฤหาสน์ในช่วงดึกทำให้เกิดความวุ่นวายเล็กน้อย แต่ทุกคนเชื่อว่าคำอธิบายของนางว่าได้พบกับองค์ชายเก้าในระหว่างทางกลับ และจึงไปแวะที่ตำหนักอยู่พักหนึ่ง
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่งบานซูออกไปในคืนนั้นเพื่อไปหาศพของคนขับรถม้าที่เสียชีวิตไปแล้วพร้อมกับมอบเงินสำหรับฝังศพให้กับครอบครัว จำนวนเงินก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวเชื่อว่าเขาเสียชีวิตจากอาการป่วย แต่ลูกธนูนั่นทำให้เฟิงหยูเองต้องนอนฝันร้ายคืนหนึ่ง
เมื่อนางตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น หวงซวนนั่งอยู่ข้างเตียงของนางโดยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหน้าผากนาง
นางรู้สึกปวดหัวและรู้สึกหนาว เฟิงหยูเองรู้ตัวทันทีว่านางไม่สบาย
“เมื่อวานคุณหนูไม่สบายเจ้าค่ะ บ่าวรับใช้รู้เมื่อเช้า และคุณหนูมีเหงื่อไหลไม่หยุดเจ
