้าค่ะ” หวงซวนเปลี่ยนผ้าเช็ดหน้าและเช็ดเหงื่อของนางต่อไป “ข้าเช็ดเหงื่อตลอดทั้งเช้า แต่ก็ยังออกอยู่”
นางพยายามลุกขึ้นนั่งและเตะผ้าห่มหนา ๆ “เอาผ้าห่มมาคลุมข้าหนาขนาดนี้จะไม่ให้เหงื่อข้าออกมาได้อย่างไร” นางพูดไม่ออกเพราะในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่มักจะห่อเด็กแล้วพวกเขาจะมีเหงื่อออก มันกลับกลายเป็นว่าเป็นสิ่งที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณ “ไปเปลี่ยนผ้าเช็ดตัว และอย่าใช้ผ้าร้อน”
หวงซวนคัดค้าน “คุณหนูกำลังป่วยอยู่แล้วจะใช้ผ้าเช็ดตัวเย็น ๆ ได้อย่างไรเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองทำอะไรไม่ถูก “เป็นเพราะข้าเป็นไข้ ดังนั้นข้าจึงต้องการผ้าเย็น ๆ มาเช็ดตัวเพื่อลดความร้อนของร่างกายแค่ทำตามที่ข้าบอก ข้าเป็นหมอ”
หวงซวนรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องจริง คุณหนูของนางเป็นหมอเทวดา นางสามารถรับมือกับอาการป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ได้ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปเอาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่
แต่นางกลับวิ่งเร็วมากใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสุขกับความโชคร้ายของคนอื่น นางบอกกับเฟิงหยูเองว่า “องค์ชายห้าได้ส่งคนมาพูดคุยเรื่องการแต่งงานกับคุณหนูสี่เจ้าค่ะ”
