“พี่สาม ถึงตาท่านพี่แล้ว” เฟิงหยูเองส่งสุราให้ซวนเทียนเย่“ถ้าพี่สามไม่กล้าดื่มก็แค่เททิ้งเจ้าค่ะ อาเองแค่อยากจะให้พี่สามได้ลิ้มรสของที่ดี ข้าคงหวังมากเกินไป”
ยิ่งนางพูดสิ่งนี้มากเท่าไหร่ ซวนเทียนเย่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาต้องดื่มมัน เด็กหญิงดื่มไปแล้ว ดังนั้นหากเขาไม่ทำ มันจะกลายเป็นสถานการณ์แบบไหน?
เขาตัดสินใจกัดฟันแล้วหยิบสุราขึ้นมาจิบ แต่เมื่อเขากลืนลงไป เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น
เมื่อเห็นเขาดื่มสุรา เฟิงหยูเองก็หัวเราะ “พี่สามไม่ต้องกังวลพิษงูมีผลต่อเลือดเท่านั้น การดื่มพร้อมสุราจะไม่เหมือนกับการดื่มพิษ”
ซวนเทียนเย่รู้ว่านางเป็นหมอ ดังนั้นนางจะมีความรู้ในสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเขาก็ดื่มไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่อ้อยอิ่งอยู่ในหัวข้อนี้อีกต่อไป แต่ตอนนี้เขารู้สึกหวาดกลัวเฟิงหยูเองมากยิ่งขึ้น
ทั้งสองหันกลับมาชื่นชมดอกไม้ และจ้องมองไปที่ต้นไม้ที่หัวงูถูกตอกติดอยู่ จู่ ๆ ซวนเทียนเย่ก็กล่าวว่า “สามารถหาเครื่องประดับแก้วผลึกสีขาวซึ่งหายากมากมาทั้งชุดได้ ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่จะให้ความสนใจมาก”
เฟิงหยูเองถอนหายใจเบา ๆ “พี่ใหญ่มีชีวิตที่ดี ดังนั้นนางจึงสมควรที่จะได้รับความรักเช่นนั้น แตกต่างจากข้าที่ถูกเรียกว่าดาวหายนะตั้งแต่อายุยังน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะการหมั้นของข้ากับองค์ชายเก้าเมื่อหลายปีก่อน ข้ากลัวว่าข้าคงจะอยู่ในคฤหาสน์ในฐานะสาวแก่”
“องค์หญิงแห่งมณฑลเล่าเรื่องตลกอะไรหรือ ? ” ใบหน้า
