ของซวนเทียนเย่นั้นไม่แสดงออกเมื่อเขาจ้องมองที่ต้นไม้ต้นนั้นการทำเช่นนี้เท่านั้นทำให้เขานึกถึงตัวเองว่าเขาพูดกับเด็กผู้หญิงประเภทใด หากเขามองว่านางเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุ 12 ปีจริง ๆ มันจะเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงอย่างมาก“อ่า” เฟิงหยูเองยิ้มอย่างหงุดหงิด และส่ายหัว “ข้าเป็นดาวหายนะ และข้าก็ไม่สามารถรักษาขาขององค์ชายเก้าได้ ข้าทำปิ่นหงส์เพลิงหาย และเสด็จพ่อ…ไม่ปฏิบัติต่อข้าเหมือนเมื่อก่อน”
เมื่อได้ยินนางพูดถึงปิ่นหงส์เพลิง หัวใจของซวนเทียนเย่สั่น
เทพมืออัศจรรย์ได้ลงมือถึง 3 ครั้งและไม่ได้มา สิ่งนั้นอยู่ที่ไหน เป็นไปได้หรือไม่…เขากรอกตาแล้วหันมามองเฟิงหยูเองเป็นไปได้ไหมที่อยู่กับเด็กผู้หญิงคนนี้?
“วันนั้นอากาศหนาวและพื้นดินก็แข็ง องค์หญิงแห่งมณฑลจะกลับมาอีกหรือไม่ ? ” เขารู้สึกถึงคลื่นความโกรธเคืองในใจของเขา และเขาไม่ต้องการพูดกับเฟิงหยูเองต่อไป เขายังคงรู้สึกว่าคำพูดของเด็กผู้หญิงคนนี้กำลังขุดหลุมลึกสำหรับเขา เขาเห็นหลุมแรก แต่มันก็ยากที่จะรับรองว่าจะไม่มีหลุมอื่นในภายหลัง
“ข้าจะอยู่อีกต่อ ข้างในทำให้ข้ารู้สึกอึดอัด” เฟิงหยูเองยิ้มให้เขา “พี่สามกลับเข้าไปก่อนได้เจ้าค่ะ”“ดี งั้นเราดื่มด้วยกันอีกถ้วย” ซวนเทียนเย่โยนคำเหล่านี้ออกมา เขารู้สึกกดดัน และไม่สบายใจเมื่อพูดกับเฟิงหยูเองความเจ้าเล่ห์ของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาไม่ต้องการมองนาง
แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาได้ยินเฟิงหยูเองพึมพำกับตัวเอ
