หวงซวนตัวแข็งขณะที่เฟิงหยูเองชี้ลงไปที่ข้างล่าง จากนั้นนางจึงสงบสติและตั้งใจฟัง พวกนางได้ยินเสียงเบา ๆ ที่ดังเข้ามาในหูของพวกเขา ด้านล่างของรถทั้งสองอยู่ในนั้นมีเสียงเงียบมาก หากพวกเขาไม่ได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และมีหูที่ดีกว่าคนปกติ พวกเขาคงไม่ได้ยินอะไรเลย
“มันไม่ใช่คน” เฟิงหยูเองพูดขึ้น “มันน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตอย่างอื่น” เมื่อนางพูดสิ่งนี้ นางก็ลุกมาจากที่นั่งและเริ่มมองใต้ที่นั่งของนาง
หวงซวนหยุดนางอย่างรวดเร็วด้วยความกลัว “คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ ! ”
แต่นางก็ยังสายไปก้าวหนึ่ง มือของเฟิงหยูเองเอื้อมเข้าไปและดึงน้ำเต้าออกมา น้ำเต้านั้นค่อนข้างใหญ่ มันใหญ่กว่าแขนของนาง หวงซวนตกตะลึงด้วยขนาดของมัน “นี่คืออะไร? ทำไมมีน้ำเต้าที่รถม้าของเราเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มีบางอย่างในน้ำเต้านี้” นางพูดขณะที่เขย่า มีการเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน
หวงซวนตกใจและตัวสั่น อย่างไรก็ตามผิวของนางเปลี่ยนไปเกือบจะทันที “หรือจะเป็นงูเจ้าค่ะ มีงูอยู่ข้างใน”
“จะใช่หรือ ? ”
“ข้าเคยถูกงูกัด นับตั้งแต่นั้นเป็นข้าก็ไวต่องูมาก ข้าสามารถรับประกันได้ว่ามีงูอยู่ข้างในเจ้าค่ะ” หวงซวนขมวดคิ้วเมื่อพูดสิ่งนี้ เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกกลัวสิ่งที่อยู่ข้างในน้ำเต้าอย่างมาก
เฟิงหยูเองยังรู้สึกว่าเนื้อของน้ำเต้านั้นยังอ่อนนุ่ม แต่นางก็ไม่ได้พูดว่ามีงูอยู่ข้างใน แต่นางไม่กลัวงู ไม่ใช่ว่านางไม่ได้กลัวพิษงู แต่
