นางเคยเรียนแพทย์มาก่อน ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งเหล่านี้เหมือนกับคนอื่น ๆ
“เราต้องหั่นมันออกมาดูหรือไม่เจ้าคะ ? ” หวงซวนถามนางแล้วพูดว่า “การเคลื่อนไหวของงูตัวนี้ค่อนข้างไว ข้ากลัวว่ามันจะเลื้อยออกเมื่อเราตัดน้ำเต้า”
เฟิงหยูเองไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือเข้าไปในแขนเสื้อของนาง จากในมิติของนาง นางดึงเข็มฉีดยาชาออกมา
“ถ้าอย่างนั้นเรามาทำให้มันไม่มีความสามารถในการต่อสู้”นางพูดขณะเคลื่อนไหว นางสอดเข็มเข้าไป นางจึงฉีดยาชาอย่างช้า ๆ เมื่อฉีดหมดแล้วนางก็เขย่าน้ำเต้าอีกครั้ง อย่างไรก็ตามในครั้งนี้นางก็ไม่ได้ยินเสียงที่อยู่ข้างในน้ำเต้าอีกต่อไป
สายตาของหวงซวนจ้องตรงไปที่มัน สาวน้อยของนางมีเข็มติดตัวตลอดหรือ ? นางวางไว้ที่ไหน นางไม่กังวลเกี่ยวกับการถูกเข็มแทงหรือ ?
เฟิงหยูเองรู้ดีว่าหวงซวนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่นางไม่ต้องการอธิบายอะไร ด้วยการโบกมือของนาง นางเก็บเข็มกลับไปยังมิติของนางซึ่งทำให้หวงซวนจ้องมองด้วยความตกใจ
“ตัดดูข้างในเถอะ” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่เปิดน้ำเต้า เทเนื้อออกมา มีงูสีเขียวที่มีหัวรูปสามเหลี่ยมปรากฏขึ้น
งูนั้นยาวเท่าข้อศอกของเฟิงหยูเอง ลำตัวเป็นสีเขียวและมีดวงตาสีแดง ปลายหางเป็นสีแดงและมีหัวรูปสามเหลี่ยมที่มีเกล็ดละเอียดที่ส่วนบนสุดของหัว
“งูไผ่เขียว” เฟิงหยูเองกล่าวออกมา เมื่อนางอยู่กับทหารนางเคยเห็นงูชนิดนี้
หวงซวนกลัวงู เมื่อนางเห็นเฟิงหยูเองถืองูไว้ในมือของน
