างโดยไม่รู้สึกอะไรเลย นางรู้สึกว่าตัวชาไปหมด แต่นางก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกเกินไป “ใครกันที่นำสิ่งนี้มาไว้ในรถม้าของเราเจ้าคะ ? ” นางพูดเช่นนี้และหันมองออกไปนอกหน้าต่างที่คนขับรถม้า
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองหยุดนาง “ไม่ต้องตามหา การจัดสิ่งของนี้ในรถเจ้าก็ทำเอง ไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้นจะเป็นใครได้อีกเจ้าคะ ? ” หวงซวนคิดไม่ออกแต่ข้างในนางโกรธมาก
เฟิงหยูเองวางงูกลับเข้าไปในน้ำเต้าและปิดมัน จากนั้นนางก็วางมันลงบนขาของนาง “ดูสิ ข้าไม่ได้ดูเท่ห์ด้วยน้ำเต้าขนาดใหญ่นี้หรือ ? ”
“คุณหนู ! ” กวงชวนรู้สึกอับจนหนทาง “คุณหนูเล่นมุกตลกในเวลาเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ”
“ข้าจะทำอะไรได้นอกจากเล่นมุกตลก ตอนนี้เราออกจากรถม้าเพื่อต่อสู้กับผู้ร้ายหรือไม่ ? ” นางตบน้ำเต้าที่ขาของนาง“หวงซวน ลองคิดดู ใครเป็นคนเอามาวางบนรถม้าของข้าโดยไม่มีใครรู้เรื่องนี้”
หวงซวนไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วเดาว่า “คนที่อยู่กับคุณหนูหรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “คิดอีกแง่หนึ่ง ถ้าน้ำเต้านี้เป็นของเราและวางไว้ในรถ ใครจะเอามันไปได้อย่างไร”
คราวนี้หวงซวนเข้าใจ “คุณหนูหมายถึง…โจร หรือฉิงซวงหรือเจ้าค่ะ?”“มือเทพอัศจรรย์มีเพียงคนอย่างนางเท่านั้นที่สามารถทำสิ่งนี้ได้” เมื่อนางพูดสิ่งนี้ดวงตาของนางโค้งเป็นเส้นบาง ๆ ในเมื่อฉิงซวงออกมาทำงานก็หมายความว่าซวนเทียนเย่ปล่อยนางออกมา นางวางแผนไว้ทางหนึ่งแต่ไม่บรรลุผลตามที่ต้องการ นี่ไม่ใช่
