เฟิงเซียงหรูรู้สึกเวียนหัวตลอดทั้งวัน นางรู้สึกไม่สบายใจมาก
เฟิงเซียงหรูนอนอยู่บนเตียงใต้ผ้าห่มหนา ๆ ของนาง
อันชินั่งอยู่ข้างนาง เอามือแตะที่หน้าผากของเฟิงเซียงหรูเป็นครั้งคราว นางกังวลเล็กน้อย นางพูดว่า “มันร้อนขึ้นมากข้าจะไปแจ้งท่านย่าของเจ้าให้นำหมอมารักษาเจ้า”
เฟิงเซียงหรูคว้าตัวอันชิและส่ายหัว “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ หากเรียกหมอมา จะเป็นการรบกวนคนอื่น มันไม่ดีเจ้าค่ะ เดียวไข้ก็ลดเองหากมีเหงื่อออกเล็กน้อย”
อันชิยังรู้ว่ามันจะไม่ดีที่จะทำให้เกิดความวุ่นวายตอนกลางดึกยิ่งกว่านั้นเฟิงเซียงหรูก็เป็นเพียงบุตรสาวของอนุ ดังนั้นนางจึงไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของฮูหยินผู้เฒ่า ดังนั้นนางทำได้แค่สั่งเหม่ยเซียง “ไปเอาถ่านมาใส่เพิ่ม”
เหม่ยเซียงปฏิบัติตามและไปเอาถ่านมาเพิ่ม เฟิงเซียงหรูพูดกับอันชิว่า “ข้ารู้สึกกังวลใจมากและไม่สามารถหยุดกังวลเกี่ยวกับพี่รองได้ แม่รอง พี่รองจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ? ”
อันชิยังเป็นห่วงเช่นกัน แต่นางก็ยังคงปลอบโยนเฟิงเซียงหรู“หวงซวนไม่ได้บอกเจ้าหรือ? นางบอกว่าจะไม่เป็นอะไรดังนั้นมันจะไม่เป็นไร เจ้าก็รู้ว่าพี่รองของเจ้าทำอะไรนางจะระมัดระวังอยู่เสมอ เป็นไปได้อย่างไรที่นางจะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนั้น ยังไม่มีองค์ชายเก้าค่อยดูแลพระองค์จะไม่ปล่อยให้พี่รองของเจ้าต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดใด ๆ ”
เมื่อได้ยินการพูดถึงองค์ชายเก้า จิตใจของเฟิงเซียงหรูก็เริ่มคิดอีกครั้ง นางอ
