สียใจที่ออกมา
นางอยากจะกลับไปที่เรือนจริง ๆ เพียงแค่วิ่งกลับไปตามทางเดินเพื่อกลับเรือนของนาง โชคไม่ดีที่ขาของนางไม่มีแรงเพราะนางกลัวจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกครั้ง คราวนี้เฟิงเซียงหรูได้ยินอย่างชัดเจนว่าไม่ได้มาจากทิศทางที่เหม่ยเซียงวิ่งไป แต่กลับมาจากข้างหลังนาง
คราวนี้เสียงช้าลงราวกับกำลังเข้ามาใกล้
แต่ยิ่งช้านางก็ยิ่งกลัว หัวใจของนางเกือบหยุดเต้น
เมื่อเสียงฝีเท้าอยู่ห่างออกไป 3 ก้าว เฟิงเซียงหรูก็กัดฟันด้วยกล้าหาญจากสถานที่ที่ไม่รู้จัก ทันใดนั้นนางก็ยืนขึ้น และหันไปรอบ ๆ เมื่อเผชิญหน้ากับ “สิ่ง” ที่โผล่ขึ้นมาข้างหลัง นางก็พบกับดวงตาของมัน
“เจ้า”
“ทำไมมันเป็นเจ้า ? ”
เฟิงเซียงหรูตกใจมาก นางไม่กลัวอีกแล้ว ท้ายที่สุดให้แน่ใจว่ามันเป็นคนที่มีชีวิตดีกว่าการคาดเดา
แต่คนนี้ …
“อนุฮัน ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ ? ” เฟิงเซียงถอยห่างฮันชิซึ่งอยู่ห่างออกไปสามก้าว เมื่อเห็นว่าผมของนางยุ่งเหยิงและปิ่นปักผมผมห้อยลงมาจากผมของนาง มองไปที่มันดูเหมือนว่ามันกำลังจะร่วงลงพื้น คอของนางก็เปิดออกกว้าง ในคืนฤดูหนาวที่หนาวเหน็บนางได้เผยผิวสีขาวของหิมะ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือมีรอยแดงหลายจุดที่คอของนาง ฮันชิต้องการใช้เสื้อผ้าของนางเพื่อซ่อนมัน แต่ไม่เพียงแต่นางล้มเหลวในการปกปิดมันหลังจากพยายามสักสองสามครั้ง
เฟิงเซียงหรูตกใจกับสิ่งที่นางเห็น แม้ว่านางจะเป็นเด็ก แต่ก็ไม่ใช่ว่านางไม่เ
