ี่นะเจ้าคะ ข้าจะรีบกลับมา” หลังจากเหม่ยเซียงพูดจบ นางก็หันหลังกลับวิ่งกลับเรือนทันที
เฟิงเซียงหรูยืนอยู่คนเดียวถัดจากสะพาน ลมหนาวทำให้ฟันของนางกระทบกัน ความรู้สึกเย็นเมื่อนางเป็นไข้นั้นแตกต่างจากความรู้สึกปกติของความหนาวเย็น ราวกับว่าร่างกายของนางเย็นรวมทั้งอวัยวะภายในของนางด้วย
เฟิงเซียงหรูยืนต่อไปไม่ได้อีกต่อไป นางทำได้แค่นั่งลงพิงสะพาน นางกอดตัวเอง นางสั่นและขดตัวเป็นลูกบอล ในใจของนางนางหวังว่าเหม่ยเซียงจะกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่พวกเขาได้เดินมาไกลแล้ว นางจะกลับมาเร็วได้อย่างไร
นางไม่รู้ว่านางนั่งข้างสะพานนานแค่ไหน เมื่อนางได้ยินเสียงฝีเท้า เสียงเหมือนพวกเขารีบและเสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อย
เซียงรองคิดว่ามันคือเหม่ยเซียง ในช่วงเวลาแห่งความสุขนางลืมตาและลุกขึ้นยืนด้วยอาการสั่น ๆ พูดเสียงดังว่า“เหม่ยเซียงเร็วหน่อย ข้าจะแข็งตายอยู่แล้ว!”
เมื่อกล่าวคำพูดเหล่านี้ออกมา นางก็นิ่งงัน มีใครบ้างที่ถูกพบบนเส้นทางเล็ก ๆ ?
นางนั่งลงข้างหลัง ดังนั้นนางจึงหันหน้าเข้าหาทางเดิน ด้วยวิธีนี้นางจะสามารถเห็นเหม่ยเซียงกลับมา
แต่ในขณะนี้ทางเดินตรงหน้านางว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่นกแต่นางเพิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าอย่างชัดเจน ?
ในคืนที่มืดมน เด็กหญิงถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียว ด้านหลังของนางเป็นสะพาน ทั้งสองฟากคือทะเลสาบ และตรงหน้านางจะเป็นทางเดินที่ไร้ผู้คน ยิ่งนางคิดมากเท่าไหร่นางก็ยิ่งกลัวในที่สุดนางก็เริ่มรู้สึกเ
