ักเมื่อพูด แต่มันทำให้เหม่ยเซียงหยุดนิ่งด้วยความประหลาดใจ “รีบตามมา หากเสียงตะโกนของคุณหนูทำให้แม่รองอันตื่นขึ้นมา ข้าจะขายเจ้าออกไปจากคฤหาสน์ในตอนเช้า เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าคำพูดของข้าหรือคำพูดของแม่รองอันที่เจ้าต้องเชื่อฟัง”
เหม่ยเซียงไม่กล้าพูดคำอื่นอีกต่อไปมันเป็นอย่างที่เฟิงเซียงหรูพูด แม้คุณหนูสามจะเป็นบุตรสาวของอนุแต่ก็ยังมีสถานะที่สูงกว่าอนุในคฤหาสน์ นางเป็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูสามดังนั้นนางจึงควรร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่ต้องพูดถึงการไปหาคุณหนูรอง ต่อให้เป็นการลอบวางเพลิง นางก็จะต้องจัดเตรียมเครื่องมือที่จำเป็น !
เมื่อคิดถึงสิ่งต่าง ๆ เหม่ยเซียงก็สงบลงและเชื่อฟังเฟิงเซียงหรูออกจากเรือน
ทั้งสองมุ่งตรงไปยังเรือนตงเซิง ทั้งสองเดินไปจนถึงทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้นที่ใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์เฟิง ก่อนที่พวกเขาจะข้ามสะพานเล็ก ๆ ปากของเฟิงเซียงหรูก็ซีดด้วยความหนาว
นางหนาวสั่นและกอดตัวเอง นางหันมาพูดกับเหม่ยเซียง“ข้ารีบมากเกินไป ข้าลืมหยิบเสื้อคลุมออกมาด้วย กลับไปเอาเสื้อคลุมให้ข้า ข้าจะหนาวตายอยู่แล้ว”
เหม่ยเซียงลืมเรื่องนี้ไป แม้ว่านางจะหนาว แต่ก็ยังดีกว่าเฟิงเซียงหรูที่ป่วยมาก เมื่อได้ยินว่าเฟิงเซียงหรูพูดว่าหนาว ในที่สุดนางก็สังเกตเห็นว่าเฟิงเซียงหรูไม่ได้ใส่เสื้อคลุม
เด็กสาวกระทืบเท้าของนาง ดังนั้นนางจึงโทษตัวเองว่า “มันเป็นความผิดพลาดของบ่าวรับใช้เองเจ้าค่ะ คุณหนูรอข้าที่น
