เมื่อได้ยินว่าแม่นมทั้งสองคนถูกเรียกกลับพระราชวัง หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าก็หนาวเหน็บอีกครั้ง
ยายจาวโบกมือไล่บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ออกไป จากนั้นนางก็ถามฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความกังวลกับเสนาบดีเฟิง “เราควรส่งจดหมายไปหาท่านใต้เท้าหรือไม่เจ้าค่ะ? เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเราต้องถามปรึกษาท่านใต้เท้า เราต้องบอกท่านใต้เท้าเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวงด้วยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ แล้วพยักหน้า “ไปเขียนจดหมาย จะมีคนแจ้งให้ทราบเอง แต่เรื่องที่บ้านไม่ต้องบอกเขา ข้าคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ” นางพูดขณะกำลังคิด หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดว่า “ไปดูสิพลาสเตอร์ยาและยารักษาโรคที่อาเองส่งมาให้สิ เหลืออยู่เท่าไหร่ ? ”
ยายจาวทำตามทันที เมื่อนางกลับมานางรายงานว่า “พลาสเตอร์ยาเหลืออีก 10 แผ่น และยาเหลืออีก 5 เม็ดเจ้าค่ะ”
“เหลือแค่นี้หรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“…ลืมมันไปเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “ทั้งหมดที่เหลืออยู่เราจะเก็บไว้ หลังจากนี้หากยาหมดแล้วให้นำหมอจากข้างนอกมารักษาข้า ในอนาคตถ้าเรือนตงเซิงส่งยามาให้อีก อย่ารับไว้”
ยายจาวถอนหายใจและพยักหน้าเบา ๆ “ คิดดูแล้วน่าเสียดาย หลังของท่านกำลังจะหายดี หากได้รับการรักษาต่อไปโดยคุณหนูรอง”
“ไม่มีอะไรน่าเสียดาย” สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าย่ำแย่ลง “มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคฤหาสน์เฟิง ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้เราจะต้องไม่ทำผิดพลาดใด ๆ ”
“เจ้าค่ะ”
ต้องบอกว่าเฟิงหยูเองกำลังประสบปัญหาท
