ำให้ฮูหยินผู้เฒ่ามีความโศกเศร้าเป็นอย่างมาก แต่กลับทำให้เฟิงเฟินไดมีความสุขมาก
เมื่อแม่นมทั้งสองกลับไป เฟิงเฟินไดก็นอนหลับ นางนอนตั้งแต่เที่ยงวันถึงเที่ยงในวันถัดไป หลังจากตื่นนอน นางไม่แปรงผมหรือล้างหน้า นางรีบวิ่งตรงไปที่ห้องของฮันชิและจับมือนาง “ท่านแม่ นี่เป็นโอกาสของท่าน ! ”
ฮันชิตกใจกับสิ่งที่นางพูดว่า “โอกาสอะไร?”
“โอกาสที่จะกลับมาอีกครั้ง ! ” เฟิงเฟินไดไม่สามารถปกปิดความสุขของนางได้เนื่องจากนางวิเคราะห์สถานการณ์แล้ว“เฟิงหยูเองล้มลงและจะไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก เฟิงเฉินหยูนั้นก็ไม่มีอะไรดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปท่านพ่อได้แต่แต่งตั้งให้ข้าเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงได้เท่านั้น”
ฮันชิเตือนนางว่า “ยังมีคุณหนูสามและอนุอันชิอยู่”
“จะกลัวพวกนางทำไม?” ดวงตาของเฟิงเฟินไดเปล่งประกาย“นางไม่มีความปรารถนาที่จะดิ้นรนเพื่อความโปรดปรานแม้ว่านางจะทำนางก็ไม่สามารถเอาชนะท่านได้ เพียงแค่ให้กำเนิดลูกและกังวลเกี่ยวกับการให้กำเนิดบุตรชาย ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งอื่นใด คฤหาสน์เฟิงนี้ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นของเรา”
เฟิงเฟินไดพ่นคำเหล่านี้จากนั้นก็วิ่งออกไปจากห้องเหมือนสายลมเหลือเพียงฮันชิที่จะรู้สึกขมขื่น
ให้กำเนิดบุตรอย่างต่อเนื่องหรือ เด็กอยู่ที่ไหน
นางไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนเฟิงเฟินไดและนางก็ไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนเฟิงเฟินได เด็กคนนั้นอายุเพียงเท่าใด ดังนั้นจึงมีหลายสิ่งที่นางไม่เข้าใจ เฟิงเ
