าก็ต้องออกไปแล้ว” ใครจะไปรู้ว่าเป็นเพราะงานของเขาหรืออย่างอื่น แต่ดวงตาของท่านเยว่ก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของฮันชิ
ฮันชิเคยชอบวิธีนี้มาก่อน หากอยู่ภายใต้สถานการณ์ปกตินางก็จะหน้าแดงและรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาที่หัวใจ อย่างไรก็ตามวันนี้แตกต่างกัน มีบางอย่างในใจของนาง ดังนั้นนางจะกังวลเรื่องอื่นได้อย่างไร นางรีบมองดูอาจูและอาจูเข้าใจความตั้งใจของนาง นางพูดกับคนที่อยู่ในห้อง “อนุมีบางอย่างที่จะพูดคุยกับหัวหน้าคณะของพวกเจ้า ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้”
คนจากคณะนักแสดงมองหน้าท่านเย่วและเห็นเขาพยักหน้าพวกเขาจึงวางของแล้วออกจากห้อง อาจูออกไปอย่างรวดเร็วและปิดประตู ฮันชิพูดกับท่านเย่วว่า “เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ข้าจะมาขอความช่วยเหลือจากเจ้า”
“โอ้” เขาสะดุ้งตกใจ “ข้าสามารถช่วยอะไรอนุฮันได้ ? ”
ฮันชิก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วเอนตัวเข้าหาเขา ลดเสียงของนางนางพูดว่า “เจ้าช่วยใช้ชื่อของคณะแสดงเพื่อเรียกหมอเข้ามาหาคฤหาสน์ให้ข้าได้หรือไม่ ? ”
“เรียกหมอหรือ” ท่านเยว่ตกใจครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ภายใต้สถานการณ์ปกติมันจะเป็นไปได้ แต่ตอนนี้มันไม่สามารถทำได้ วันนี้ท่านฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวรับใช้มาบอกให้เราเก็บข้าวของออกคฤหาสน์วันนี้ ท่านได้จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว”
“อะไรนะ” ฮันชิขมวดคิ้ว คนที่นางเชิญถูกไล่โดยฮูหยินผู้เฒ่าโดยที่ไม่บอกนาง ? แม้ว่านางจะเข้าใจว่านางเป็นอนุที่ต่ำกว่าบ่าวรับใช้และไม่จำเป็นต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าบอกน
