ริ่มมีความสุขและเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนาง นางหยิบตั๋วแลกเงินออกมา “ข้าจะให้สิ่งนี้ให้เจ้าเพื่อเชิญหมอ ที่เหลือสามารถใช้ดื่มชาได้”
ท่านเยว่ไม่ได้มองว่ามันเท่าไหร่ ในขณะที่เขารับมันไว้ จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นและตบไหล่ของฮันชิเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไป
เมื่อเห็นเขาออกไป อาจูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเตือนฮั่นชิอย่างรวดเร็วว่า “อนุฮัน บ่าวรับใช้รู้สึกว่าท่านเยว่ไม่ใช่คนซื่อสัตย์ อนุฮันควรหลีกเลี่ยงการพบเขาจะดีที่สุดนะเจ้าคะ”
ฮันชิมองอาจู “เจ้าจะเข้าใจอะไร? ตอนนี้นอกจากเขาใครจะช่วยข้าได้บ้าง ? เขาจะออกจากคฤหาสน์ หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วจะไม่มีใครได้รับการยอมรับ เจ้าเป็นห่วงเรื่องอะไร”
อาจูก็คิดเช่นนี้ด้วย ฮันชิอาศัยอยู่ในเรือน และท่านเยว่นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่านักแสดงข้างถนน หลังจากวันนี้พวกเขาจะไม่พบกันอีก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวล
ดังนั้นนางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม นางพยักหน้าและนั่งลงกับฮันชิเพื่อรอข่าว
ท่านเยว่ก็กลับไปที่ห้องเพื่อรอพวกเขา ในระหว่างที่รอ พวกเขาพูดคุยกันซักพักและพวกเขาก็ออกไป
ประมาณ 1 ชั่วยามต่อมา มีคนเข้ามา ฮันชิเห็นชายอายุประมาณ 40 ปีเดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้ เขามีท่าทางเหมือนบัณฑิต ดังนั้นนางจึงรู้ว่านี่จะต้องเป็นหมอที่ลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์ ดังนั้นนางจึงรีบมองท่านเยว่แล้วเดินผ่านหน้าเข้าไปในห้องด้านใน
ท่านเยว่กลับมา คนอื่นถูกไล่ออกไป มีเพียงหมอและอาจูเท่านั้นที
