าให้อร่อยหรือไม่ขอรับ ? ”
พราชายาหยุนพยักหน้า “เกี๊ยวอร่อยจริง ๆ ”
“นางเป็นคนทำเอง”
พราชายาหยุนหยิบกระจกเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างนางโดยบังเอิญ“เด็กผู้หญิงคนนั้นมีอะไรใหม่ ๆ เสมอ เช่นเดียวกับกระจกนี้การสะท้อนของมันเกือบจะเหมือนกับคน ๆ นั้น ครั้งแรกที่ข้าเห็นมัน ข้าก็หลงใหลมันเสียแล้ว”
มือของซวนเทียนฮั่วยังคงบรรเลงต่อไปเมื่อเพลงดังกล่าวมาถึงท่อนสำคตัญอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันเขากล่าวว่า “ท่านแม่ มีคนที่จะบอกว่าพวกมันน่าหลงใหล”
พราชายาหยุนหัวเราะ “ฮั่วเอ๋อรู้วิธีทำให้ข้าหัวเราะ แต่เมื่อพูดถึงเกี๊ยว เจ้าทั้งสองต่างได้ทาน รสชาตินั้นดีกว่าของพ่อครัวหลวงอย่างแท้จริง อาหารในพระราชวังแห่งนี้กลายเป็นไม่อร่อยไปเลย” คำพูดของนางเต็มไปด้วยอารมณ์และดูเหมือนว่าจะประมาท แต่ถ้าพูดโดยพระสนมคนอื่น
ซวนเทียนหมิงหยักยิ้มขึ้นมา “พูดถึงเรื่องบัลลังก์ นั่นเป็นสิ่งที่ข้าไม่ต้องการ อย่างไรก็ตามถ้าข้าได้มันมา เสด็จแม่ก็จะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้”
“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเป็นห่วงข้า”รอยยิ้มของพราชายาหยุนยิ่งมีเลศนัยยิ่งขึ้น “หากตาแก่เสียชีวิต ข้าจะไม่ต้องอยู่ในพระราชวังอีก เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะอยู่อย่างอิสระและมีความสุข ใครอยากจะทนทุกข์ทรมานกับเจ้าต่อไป”
ซวนเทียนฮั่วเล่น และหัวเราะ “ก็ดีเหมือนกัน”
“ไม่สามารถไว้ใจใครได้ พวกเจ้าทั้งสองคนแค่ดูแลตัวเอง ไม่มีพี่น้องคนอื่นที่ทำให้พวกเจ้ารู้สึกสบายใจ พวกเจ้าสองคนพี่น้องเจ้าต้องระวังให
