ั้นพวกเขาจะยอมรามือง่าย ๆ หรือ ?
แม่นมหวางพูดว่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลเฟิงอนุญาตให้เราทำได้ อนุฮันโปรดถอนกลับไป ! ” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่ยังคงฟาดแส้ต่อไป
เฟิงเฟินไดไม่สามารถหลบได้และยังคงส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
ฮันชิกำลังตกใจและใช้ร่างกายของนางเพื่อปกป้องเฟิงเฟินไดไว้ เช่นเดียวแส้ที่กำลังจะฟาดฮันชิ เฟินไดก็ตะโกนออกมาว่า“พวกเจ้าทั้งสองคนหยิ่งผยอง ! ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายบุตรชายของตระกูลเฟิง มันเป็นความผิดประเภทไหน ? ”
แม่นมหลิวหยุดแม่นมหวาง หยุดแส้กลางอากาศ “คุณหนูสี่พูดว่าอะไร ? บุตรชาย ? ”“ถูกต้องแล้ว!” เฟิงเฟินไดเอาตัวเองบังฮันชิไว้ข้างหลังนางแล้วพยักเพยิดคางของนางไปทางทั้งสอง และพูดเสียงดัง“ตอนนี้อนุฮันกำลังตั้งครรภ์บุตรชายของตระกูลเฟิง แม้ว่าเจ้าทั้งสองจะมาจากพระราชวัง พวกเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะตีคนของครอบครัวของขุนนางขั้นหนึ่ง ! หากเด็กแท้งเพราะเจ้าฮองเฮาจะไม่สามารถปกป้องพวกเจ้าได้ ! ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้แม่นมทั้งสองหยุดมือ แส้ก็ลดลงอย่างช้าๆ
ทั้งสองจ้องมองฮันชิเป็นเวลานาน พวกเขาสงสัยและยอมหยุดในที่สุด
“อนุฮันกำลังตั้งครรภ์จริง ๆ หรือ ? ” แม่นมหลิวมองฮันชิและถามอย่างจริงจัง
“ใช่แล้ว” เฟิงเฟินไดตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“ข้ากำลังถามอนุฮัน” นางไม่ได้สนใจเฟิงเฟินไดเลย จ้องมองฮันชิและรอคำตอบของนาง
ฮันชิตกตะลึงและคำพูดก็ติดอยู่ในลำคอของนาง นางไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
เฟิงเฟินไดมองไปที่นาง
