ามสนใจอย่างมาก “วันนี้เราออกจากคฤหาสน์ ข้าไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าต่างหูของฉิงซวงสวยมาก ทำมาจากหยกใช่หรือไม่ ? ”
ฉิงซวงจับที่หูของนางและตอบด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่หยกน้ำดีเจ้าค่ะ เมื่อเดือนที่แล้วตอนคุณหนูจ่ายค่าจ้างให้ บ่าวรับใช้เพิ่มเงินอีกเล็กน้อยเพื่อซื้อมันเจ้าค่ะ ข้าต้องขอบคุณคุณหนูมากเจ้าค่ะ” ถึงแม้ว่านางจะพูดแบบนี้ นางก็ค่อนข้างสับสนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางใส่ต่างหูเหล่านี้และคุณหนูรองเป็นคนที่ช่างสังเกต การบอกว่านางไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อนฉิงซวงไม่เชื่ออย่างแน่นอน แต่ทำไมคุณหนูรองถึงมอง ?
ในขณะที่นางกำลังคิดอยู่นางได้ยินเฟิงหยูเองพูดว่า “ค่าจ้างนั้นเพียงพอที่จะซื้อต่างหูสวย ๆ หรือ ? ” นางแกล้งทำเป็นประหลาดใจ “ดูเหมือนจะมีคุณภาพเหมือนหยกที่พี่ใหญ่ที่งานเลี้ยงกลางฤดูใบไม้ร่วง”
ใจของฉิงซวงหล่นลงที่ตาตุ่มและไม่สามารถตอบได้ เมื่อมองเฟิงหยูเองด้วยความความกลัว หัวใจของนางเกือบจะกระโจนขึ้นมาจากลำคอของนาง
นางกำลังรอสิ่งนี้อยู่ !
“สาวน้อยคนที่สองต้องล้อเล่นแน่ๆ เจ้าค่ะ บ่าวรับใช้นี้…ไม่รู้จักองค์ชายใหญ่”
“หืม ? ” ซวนเทียนหมิงขยับตัว “อาเองเองพูดแค่พี่ใหญ่แค่นั้น แล้วทำไมเจ้าถึงคิดว่าเป็นองค์ชายใหญ่”
“นี่…” ฉิงซวงรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว “คุณหนู บ่าวรับใช้….” นางไม่รู้ว่านางควรจะพูดอะไร ยิ่งนางพูดก็ยิ่งทำผิดมากขึ้น
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ? ” ซวนเทียนฮั่วส่ายหัวอย่างไร้ประโ
