ยชน์ “เรากำลังทานอาหารกันอร่อย ๆ ทำไมต้องโกรธบ่าวรับใช้ด้วย”
“ข้าไม่ได้โกรธอะไร” เฟิงหยูเองช่วยประคองฉิงซวงลุกขึ้นแล้ววางมือบนแขนของนาง “ข้าล้อเจ้าเล่น เจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้า ทำไมเจ้าถึงไม่รู้ว่าข้าล้อเล่น”
ฉิงซวงก้มหน้าและใช้ความเศร้าโศกของนางเพื่อปกปิดความกลัว นางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันเป็นความผิดทั้งหมดของบ่าวรับใช้ผู้นี้เจ้าค่ะ”เจ้านายและบ่าวรับใช้พูดคุยกันซักพัก และพวกเขาได้ทานอาหารรสชาติโอชาที่ปรุงโดยโรงเตี๊ยมครัวเทพ ดังนี้อาหารก็หมดลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อทุกคนออกจากร้าน ซวนเทียนฮั่วเดินตามซวนเทียนหมิงพร้อมกับหวงซวนโดยจงใจ ปลีกตัวจากเฟิงหยูเองและฉิงชวงก่อนหน้านี้ในช่วงเช้าวังซวนบอกหวงซวนว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนกลางคืน เมื่อนำมารวมกับสิ่งที่เฟิงหยูเองและองค์ชายเก้าเพิ่งกล่าวไป แม้ว่าหวงซวนจะไม่รู้ว่าฉิงซวงลงมือทำอะไรไปแล้วบ้าง แต่นางจะไม่ยอมให้ฉิงซวงอยู่ข้างเฟิงหยูเองต่อไป
ด้านนอกอาคาร เจ้าของร้านได้เตรียมเรือไว้แล้ว เมื่อเฟิงหยูเองลงเรือ ทันใดนั้นนางก็จับแขนเสื้อของนางและพูดด้วยความกลัว “แย่แล้ว! ปิ่นหงส์เพลิงของข้าหายไป ! ”
“อะไรนะ ? ” ทุกคนตกตะลึง และแม้แต่ซวนเทียนหมิงก็รู้สึกตกใจเช่นกัน “เจ้าไม่ได้ใส่ไว้ในแขนเสื้อหรือ ? ลองหาดูใหม่”
ใบหน้าของเฟิงหยูเองเปลี่ยนเป็นซีดขาวด้วยความกลัวเมื่อนางล้วงไปที่แขนเสื้อ อย่างไรก็ตามทุกคนก็เห็นว่าไม่มีอะไรในแขนเสื้อของนาง
“ข้าจะทำอย่า
