ยายจาวไม่เคยคิดเลยว่านางจะเห็นฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลบุออกจากพระราชวัง นางยังพูดคุยและหัวเราะได้ นางยังได้รับความช่วยเหลือจากนางกำนัล ตระกูลบุ…มันไม่ได้ถูกทำลายจนเกือบสิ้นชื่อหรือ ? พราชายาบุเสียชีวิตและบุหนี่ชางถูกส่งไปอยู่ในสำนักแม่ชี ฮูหยินผู้เฒ่าบุยังคงมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายได้อย่างไร?
ยายจาวนิ่งงันเป็นเวลานาน หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลบุเข้าไปในรถม้าของนางและจากไป นางก็เดินไปหาเฟิงเซียงหรู
พอเฟิงเซียงหรูเห็นฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลบุ จิตใจของนางก็เริ่มกระวนกระวายมากขึ้น
ซวนเทียนฮั่วอยู่ข้างนาง แต่เขายืนมือไพล่หลัง วันนี้ค่อนข้างหนาวเย็นและเขาก็ไม่ได้สวมเสื้อคลุม แต่ดูเหมือเขารู้สึกเย็นๆ เล็กน้อย ยายจาวเดินไปข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “คุณหนูสาม” จากนั้นนางคุกเข่าลงบนพื้นแล้วพูดกับซวนเทียนฮั่วว่า“บ่าวรับใช้คารวะองค์ชายเจ็ดเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญ“
ซวนเทียนฮั่วยกมือขึ้นและกล่าวว่า “ลุกขึ้นเถิด”
เฟิงเซียงหรูเดินไปข้างหน้าและช่วยประคองยายจาวลุกขึ้น“ท่านย่ากังวลใช่ไหมเจ้าคะ ? องค์ชายเจ็ดและข้ารอที่นี่ตลอดเวลา แต่พี่รองยังไม่ออกมาเจ้าค่ะ”
ยายจาวถอนหายใจแล้วพูดว่า “จริง ๆ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมทานข้าวเย็นเลยเจ้าค่ะ ท่านกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่”
ซวนเทียนฮั่วมองดูทั้งสองและพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าจะพาพวกเจ้าทั้งสองคนเข้าไปในพระราชวังได้อย่างไร รอที่นี่ต่อไป…” เขาพูดอย่างนี้ขณะมองมือของเฟิงเซีย
