งหรูซึ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงจากความเย็น “มือเจ้าเย็นหมดแล้ว”
“เราเข้าไปในพระราชวังได้หรือไม่เพคะ ? ” ยายจาวก็ไม่มีเหตุผลชัดเจน เมื่อนางเคยเข้าไปในพระราชวังพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าตลอด แต่เป็นงานเลี้ยง วันนี้จะแตกต่างกันซวนเทียนฮั่วพยักหน้า “ไปกับข้า”
เฟิงเซียงหรูไม่เห็นด้วย “เราไม่สามารถสร้างปัญหาให้กับฝ่าบาทได้เพคะ เรารออยู่นอกพระราชวังจะดีกว่า ข้างนอกอากาศหนาวมาก ฝ่าบาทไม่ควรมารอกับเฟิงเซียงหรูที่นี่ตอนนี้ยายจาวมาแล้ว เราสามารถรออยู่ที่นี่ได้เจ้าค่ะ”
ซวนเทียนฮั่วไม่ตอบสนองต่อสิ่งนั้น แต่เขาชี้ไปที่ประตูพระราชวัง “ไม่มีใครต้องรอต่อไป พวกเขาออกมาแล้ว”
ทั้งสองมองไปในทิศทางที่เขาชี้ และแน่นอนว่าพวกเขาเห็นเฟิงหยูเองเข็นซวนเทียนหมิงมาที่ประตูพระราชวัง ทั้งสองคน คนหนึ่งสวมชุดสีขาวและอีกคนสวมชุดสีม่วงเดินเล่นในหิมะ มันสวยงามมาก
เฟิงเซียงหรูมองดูทั้งสองและพึมพำอย่างไม่รู้ตัว “ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
ซวนเทียนฮั่วหัวเราะอีกครั้ง “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าควรมีความเชื่อมั่นในตัวพี่สาวของเจ้าเอง” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็เดินไปข้างหน้าเพื่อรับพวกเขา
“พี่เจ็ด” เฟิงหยูเองเรียกเขาจากระยะไกล “เจ้ามาทำอะไรที่นี่” มองไปข้างหลังเขา นางเห็นเฟิงเซียงหรูซึ่งใบหน้าเล็กๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงจากความเย็น นางยังเห็นยายจาวซึ่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
ซวนเทียนหมิงนั่งอยู่บนรถเข็นและอธิบายกับนางว่า “ดูเหมือนว่าน้องสา
