ณหนูสามไปที่ตำหนักชุน องค์ชายเจ็ดพูดอะไรบ้าง ? ”
บ่าวรับใช้คิดครู่หนึ่ง “พระองค์พูดว่าคุณหนูสามต้องเชื่อใจคุณหนูรอง” ที่เหลือนางไม่เข้าใจจริง ๆ
“เห้อ” ยายจาวถอนหายใจอีกครั้งแล้ว “เราจะเชื่อใจนางได้อย่างไร ! ”ที่ทางเข้าโรงเตี๊ยมครัวเทพ องค์ชายสามซวนเทียนเย่ยืนที่นั่นพูดถึงบางอย่างกับเจ้าของร้าน เมื่อเห็นกลุ่มของซวนเทียนหมิงมาถึง องค์ชายสามยิ้มกว้าง “เจ้าของร้านของเจ้าบอกว่าไม่มีห้องส่วนตัวเหลือแล้ว ข้าคิดว่าข้าคงมาเสียเที่ยว โชคดีที่ข้าได้พบกับน้องเจ็ดและน้องเก้า ให้ข้าร่วมห้องได้หรือไม่ ? ”
ซวนเทียนฮั่วรักษารอยยิ้มอันบริสุทธิ์ของเขาไว้ “การทานอาหารร่วมกับพี่สามคือความสุขของเรา”
ซวนเทียนเย่โบกมือของเขา “เราเป็นพี่น้องไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งนี้” เขาพูดขณะที่ยื่นมือออกไปไสรถเข็นของซวนเทียนหมิง“ข้าได้ยินมาว่ามีปัญหาแทรกซ้อนกับขาของน้องเก้า ข้าไม่รู้ว่าข้าจะช่วยอะไรได้บ้าง”
ซวนเทียนหมิงยังคงแสดงท่าทีไร้กังวลและไม่พูดอะไร แต่มันเป็นเฟิงหยูเองที่ยิ้มและพูดว่า “พี่สามแย่งงานข้าเช่นนี้ อาเองยิ่งดูไร้ประโยชน์มากขึ้น”
“น้องสะใภ้พูดอะไรแบบนี้ พี่สามจะส่งคืนให้เจ้า” ในขณะที่เขาพูดอย่างนี้เขาก็เข็นรถเข็นไปยังเฟิงหยูเอง
เมื่อทุกคนมาถึงชั้นสามและนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว ซวนเทียนหมิงพูดในที่สุด “พี่สามมาคนเดียวหรือ ? เหตุใดจึงต้องหาห้องส่วนตัว ชั้นสองมีโต๊ะว่างมากมาย”
เฟิงหยูเองแอบกลั้นหัวเราะ ในขณะที่นา
