เฟิงหยูเองก็เพิ่มขึ้น “ฝ่าบาท พี่รองจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เพคะ ? ฮ่องเต้จะทรงพิโรธพี่รองหรือไม่เพคะ ?พระองค์จะลงโทษพี่รองหรือไม่ ? ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่สามารถตำหนิพี่รองได้ อาการบาดเจ็บที่ขาขององค์ชายเก้านั้นรุนแรงมากและมันก็เป็นมานานมากแล้ว นั่นก็เป็นเหตุผลที่ไม่สามารถรักษาได้ ! ฝ่าบาท พระองค์จะสามารถให้อภัยแก่พี่รองได้หรือไม่เพคะ ? ขอร้องฮ่องเต้…. เพื่อไม่ลงโทษพี่รอง! หรืออาจจะแค่งดเบี้ยหวัดก็ได้เพคะ” ยิ่งนางพูดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งยากที่นางจะเข้าใจสิ่งที่จะเกิดขึ้น ถ้าฮ่องเต้ทรงพิโรธ เป็นไปได้อย่างไรที่จะต้องงดเบี้ยหวัด
ซวนเทียนฮั่วหัวเราะ แต่ไม่ได้พูดว่าเขาจะช่วยได้หรือไม่ เขาเพียงแต่บอกนางว่า “ เจ้าควรเชื่อใจพี่รองเจ้า”
“อ่า” เฟิงเซียงหรูตกใจเล็กน้อย “เชื่ออะไรเพคะ? พี่รองเป็นคนบอกเองว่านางไม่สามารถรักษาได้เพคะ ! ”
“ไม่ว่านางจะสามารถรักษาได้หรือไม่ก็ตาม ไม่ว่านางจะถูกลงโทษหรือไม่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง บ่อยครั้งสิ่งที่เจ้าเห็นและได้ยินไม่ใช่ความจริง บางครั้งก็มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นมา”
เฟิงเซียงหรูรู้สึกสับสน นางไม่เข้าใจสิ่งที่ซวนเทียนฮั่วพูดโดยปกติแล้วนางจะชื่นชมพี่รองของนางเมื่อดูนางสนทนาและหัวเราะกับพวกเขาเท่านั้น อย่างไรก็ตามตอนนี้นางรู้ว่าการสื่อสารเช่นนั้นไม่เพียงแต่ต้องใช้ความกล้าเท่านั้น แต่ยังต้องใช้… ความคิด แน่นอนว่านางคงโง่เกินไปเพราะนางไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด หากเป็นเช่นนี้น
