บแผนก่อนกล่าวว่า “บ่าวรับใช้คนนี้คารวะคุณหนูสี่ตระกูลเฟิง”
เฟิงเฟินไดขมวดคิ้ว “พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นใคร?”
แม่นมหลิวกล่าวว่า “ข้าเป็นแม่นมในพระราชวังที่รับผิดชอบการสอน ฮองเฮารับสั่งให้เรามาสอนมารยาทคุณหนูสี่”
“เรียนรู้มารยาทหรือ? เรียนรู้มารยาทอะไร ? ”เฟินไดสับสน “ข้าไม่ได้เข้าไปในพระราชวัง ทำไมผู้คนในพระราชวังถึงมาสอนมารยาทให้ข้า ? ท่านย่า พวกเขามาทำอะไรกันแน่เจ้าค่ะ”
“เจ้า ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าตบเก้าอี้ของนาง “ทั้งสองคนได้รับคำสั่งจากฮองเฮาให้มาที่คฤหาสน์เฟิง เจ้ายังทำตัวเหลวไหลอีกหรือ ? ”
“แต่…ทำไม ? ” เมื่อนางเอ่ยออกมา นางก็จำได้ทันทีที่ซวนเทียนหมิงพูดเมื่อวานนี้ ใครจะรู้ว่าเฟิงเฟินไดคิดอย่างไร แต่ทันใดนั้นดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นและถามแม่นมหลิวว่า “ใช่ที่องค์ชายเก้าบอกข้าหรือไม่ ? ”
แม่นมหลิวพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
“ฮ่า ๆ ! ” เฟินไดหัวเราะในทันใด “องค์ชายเก้าสนใจข้ามิฉะนั้นทำไมพระองค์จะเข้าไปในพระราชวังเพื่อเชิญแม่นมให้มาสอนมารยาทข้าหรือ ? ท่านย่าโปรดอย่ากังวล เฟินไดจะเรียนรู้มารยาทแน่นอน ในอนาคตข้าจะไม่ทำให้องค์ชายเก้าต้องขายหน้าเจ้าค่ะ”คำพูดของเฟินไดทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ทราบว่าจะทำสีหน้าเช่นไรดี แม่นมทั้งสองก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่แม่นมหวางจะเอ่ยขึ้นมาว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจตนาของคุณหนูสี่เป็นเช่นไรจึงได้พูดเช่นนี้ ข้ารู้เพียงว่าเมื่อพระองค์ไปหาฮองเฮา พระองค์กล่าวว่า ‘คุณหนูสี่ตระกูลเ
