หลังจากเฟิงหยูเองกล่าวว่า “ใครอยู่ข้างนอก” คนแรกที่ตอบโต้คือวังซวน นางหันกลับมาที่ประตูทันที ดึงประตูเปิดออกด้วยมือข้างหนึ่งนางเอื้อมมือออกไปอีกข้างหนึ่งเพื่อคว้าคอของคนนั้น
ผู้ที่ถูกคว้าคอตัวสั่นด้วยความกลัวและรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว “พี่วังซวน ข้าเอง!”
วังซวนเห็นว่ามันเป็นฉิงซวง ดังนั้นนางจึงปล่อยมือออก
ฉิงซวงกลัวมาก ใบหน้าของนางซีด เมื่อเห็นวังซวนปล่อยมือออกไป ในที่สุดนางก็ถอนหายใจ “ข้ากลัวพี่สาวมาก ! พี่วังซวน ข้าเป็นห่วงว่าคุณหนูรองจะหิวในตอนกลางคืน ข้าจึงเตรียมน้ำแกงมาให้เป็นพิเศษ ข้าแค่สงสัยว่าข้าควรเข้ามาหรือไม่ ถ้าคุณหนูรองไม่ได้ตื่นขึ้นมา”
วังซวนขยับไปด้านข้าง “ข้าคิดว่ามีคนมองผ่านรอยแยกของประตูตอนกลางดึก ตอนข้าเข้ามาคุณหนูรองก็ตื่นแล้ว”จากนั้นจึงก้าวเข้าห้องและวางชามตรงหน้าเฟิงหยูเอง“คุณหนูรองยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ ตอนนี้ก็กลางคืนแล้ว ไม่ควรจะไม่กินมากเกินไป เพียงแค่ดื่มน้ำแกงก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร” เฟิงหยูเองไม่พูดอะไรเลย นางพยักหน้าและฉิงซวงก็ไม่ได้รั้งรออยู่นาน หลังจากวางถ้วยน้ำแกงแล้วนางก็ออกไป
แม้หลังจากฉิงซวงออกไปแล้ว เฟิงหยูเองก็ยังคงมีใบหน้าเยือกเย็น วังซวนเห็นสิ่งที่นางกำลังคิดและพูดว่า “นานพอสมควรแล้วตั้งแต่ที่ฉิงซวงเข้ามาในคฤหาสน์ ทั้งในและนอกคฤหาสน์นางเป็นผู้ที่จัดการสิ่งต่างๆ และนางไม่เคยทำผิดพลาด คุณหนูกังวลเกินไปหรือไม่เจ้าค่ะ”
“จริง
