ินผู้เฒ่า “เฉินหยูและน้องสามจะไปด้วยกัน ด้วยวิธีนี้เราสามารถสอบถามรายละเอียดได้มากยิ่งขึ้น”
ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบและโบกมือ “ไม่เป็นไร แค่เซียงหรูคนเดียวก็พอแล้ว เจ้าควรอยู่บ้านอย่างเชื่อฟัง หลีกเลี่ยงการออกไปให้มากที่สุด”
คำพูดเหล่านี้ยุติความคิดเรื่องความรักของเฟิงเฉินหยู และมันก็ทำให้นางนึกสาปแช่งเด็กที่ขี้อายและทำตัวเงียบ ๆอย่างเฟิงเซียงหรูในใจ ความเกลียดชังที่นางมีต่อเฟิงหยูเองเริ่มเบนเข็มมาที่เฟิงเซียงหรูเล็กน้อย สายตาของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความอิจฉา
“รีบกลับไปเปลี่ยนชุด เมื่อเจ้าไปถึง เจ้าต้องถามอย่างละเอียด องค์ชายเจ็ดสนิทสนมกับองค์ชายเก้ามาก เจ้าจะได้ยินข่าวแน่นอน”
เฟิงเซียงหรูรีบออกจากเรือนซูหยา เมื่อกลับถึงเรือน นางเล่าให้อันชิฟังและเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นนางรีบออกจากคฤหาสน์และมุ่งหน้าไปยังตำหนักชุน
เมื่อนางออกไป เฟิงหยูเองก็มาถึงนานมานี้ เฟิงเซียงหรูไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเฟิงหยูเองเข้าไปในพระราชวังในครั้งนี้แต่ความกังวลของฮูหยินผู้เฒ่าก็ส่งผลกระทบต่อนางเช่นกันนางรู้สึกกังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น แต่นางก็ไม่สามารถพูดได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
รถม้าหยุดก่อนที่ทางเข้าของตำหนักชุนและเฟิงเซียงหรูลงจากรถม้า นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ป้ายตำหนักชุนที่จารึกไว้ขนาดใหญ่ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าใจสั่น
ตำหนักแห่งนี้เป็นสถานที่ที่นางจินตนาการถึงรวมถึงผู้ที่อาศัยอยู่ในนั้น ทุกครั้งที่นางเ
