เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด จมูกของฮูหยินผู้เฒ่าพองด้วยความโกรธ “เจ้าต้องการแต่งงานกับเฟิงเฉินหยูหรือ ? ”
เฉินชิงตอบอย่างจริงใจ “นั่นเป็นเรื่องจริงขอรับ และข้าหวังว่าท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะช่วยให้ข้าสมหวังได้ขอรับ”
“ช่วยให้สมหวังหรือ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าชี้ไปที่เขา “พูดมาสิ !เป้าหมายที่แท้จริงของเจ้าในการมาที่คฤหาสน์เฟิงของข้าคืออะไร ? ”
เฉินชิงตกใจและรีบตอบว่า “การเตรียมตัวสอบจอหงวนขอรับ”
“เมื่อเจ้ามาที่นี่เพื่อเตรียมตัวสอบ ทำไมมาพูดเรื่องแต่งงานล่ะ?” ฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งโมโหมากขึ้น นางพูดว่า “จินหยวนหวังว่าเจ้าจะสอบได้อันดับที่ดีและทำให้เจ้ามีจุดยืนที่ดีขึ้น แต่จิตใจของเจ้าเต็มไปด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชาย-หญิงเท่านั้น นี่เป็นคำสอนของเขาในปีก่อน ๆ หรือ ? ”“สิ่งนี้…” เมื่อเฉินชิงได้ยินสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว เขารู้ว่าเขาประมาท แต่เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เฟิงเฟินไดพูดกับเขานอกจากนี้ตอนที่เฟิงเฉินหยูร้องไห้ต่อหน้าเขาเมื่อสองสามวันก่อน เขาไม่สามารถยับยั้งตัวเขาไว้ได้ เขาได้แต่กล่าวว่า“เฉินชิงทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อการสอบจอหงวนไม่เคยเปลี่ยนแปลง ความรู้สึกของข้าต่อลูกพี่ลูกน้องเฟิงเฉินหยูก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเช่นกัน เมื่อป้ายังมีชีวิตอยู่ นางปฏิเสธไม่กี่ครั้ง เฉินชิงก็ยอมแพ้แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องอย่างเฉินหยูมีชีวิตอยู่ในคฤหาสน์เช่นนี้ข้าขอร้องให้ท
