รับมัน แต่ความสนใจของนางถูกดึงเข้ามาขาของซวนเทียนหมิงซึ่งได้รับการรักษาที่เรือนตงเซิง ”ข้าขอถามได้ไหมเจ้าค่ะ การรักษาขาขององค์ชายเก้าจะได้ผลหรือไม่ ? ”
เมื่อนางพูดสิ่งนี้ นางเงยหน้าขึ้นมองนางกำนัลอาวุโสโจวดวงตาของนางเต็มไปด้วยความคาดหวัง สายตาของนางเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเปิดเผยซึ่งทำให้ใบหน้าของนางกำนัลอาวุโสโจวบึ้งตึงมากยิ่งขึ้น
“หุบปาก ! ” ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าอยากจะตีเฟิงเฟินไดให้ตายไปเลย แต่นางกำนัลอาวุโสอยู่ที่นี่ดังนั้นนางจึงทำอะไรไม่ได้ชั่วครู่หนึ่งนางโกรธจนทำอะไรไม่ถูก
ยายจาวที่ยืนข้างนางกล่าว “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่พระองค์เสด็จไปรับการรักษาขา ถ้าเช่นนั้นเราไปดูพร้อมกับนางกำนัลอาวุโสโจวเจ้าค่ะ”
“ใช่ ๆ ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นด้วย “นางกำนัลอาวุโสโจว เราจะไปดูที่เรือนตงเซิง! ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าองค์ชายเก้าอยู่ที่เรือนตงเซิงมาตลอด ไม่เช่นนั้นข้าจะไปคารวะพระองค์แล้ว”
นางกำนัลอาวุโสโจวถอนหายใจยาว “ลืมไปเลย เหตุผลที่เราไม่ได้บอกเจ้าก็เพราะเรากลัวว่าจะมีคนเข้าไปเกี่ยวข้องมากเกินไป อาการบาดเจ็บต้องพักผ่อนและองค์หญิงยังต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบเพื่อทำยา นั่นคือเหตุผลที่ฮ่องเต้ส่งองค์ชายเจ็ดมาที่นี่ เจ้าทำให้พระประสงค์ของฮ่องเต้สูญเปล่า” นางกล่าวขณะที่มองเฟิงเฟินได “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าการคาดเดาของคุณหนูสี่ของคฤหาสน์ทำให้ชื่อเสียงขององค์หญิงเสื่อมเสีย ข้าจะกลับไปจัดกา
