มองไปที่บ่าวรับใช้ทั้งสี่แล้วพยักหน้า“พวกเจ้าลุกขึ้นได้”จากนั้นนางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว“ใกล้จะครบ 7 วันแล้ว แม้ว่าผู้คนในตระกูลเฟิงไม่ได้มาที่ตำหนักหยูในวันนี้ แต่ข้าก็จะมาที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล”
วังซวนมองเฟิงเฟินไดจากนั้นกล่าวว่า “ท่านพูดถูกต้องเจ้าค่ะ” ขณะที่นางพูดเช่นนี้ นางนำทุกคนเข้าสู่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล
เฟิงเฟินไดมองไปรอบ ๆ ในขณะที่เดินเข้าไปนี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้ามาที่เรือนตงเซิงจากทางเข้าหลัก สำหรับนาง ทุกอย่างใหม่ นางตื่นเต้นมากที่นางจะได้เห็นซวนเทียนหมิง แค่คิดมันก็ทำให้หัวใจนางเต้นรัว
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิงทั้งหมดสงบและในที่สุดจิตใจของนางก็ผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อนางคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เฟิงเฟินไดทำ นางก็ขมวดคิ้วอีกครั้งและพูดกับยายจาวว่า “เตือนข้าเมื่อจินหยวนกลับมา ข้าต้องคุยกับเขาเรื่องของเฟิงเฟินได ไม่ว่าเฟิงเฟินไดจะอยู่ที่คฤหาสน์หรือไม่”
ยายจาวพยักหน้าและไม่พูดอะไรเพิ่มเติม อย่างไรก็ตามนางรู้ว่าคฤหาสน์เฟิงไม่ได้มีเด็กหนุ่มสาวมาก นางกลัวว่านายท่านจะไม่เต็มใจส่งนางออกไป
เมื่อทุกคนมาถึงที่เรือนของเฟิงหยูเอง พวกเขาเห็นองค์ชายเจ็ดซวนเทียนฮั่วนั่งอยู่ที่โต๊ะหินในสวน ที่ข้าง ๆ เขามีขันที 2คน เหยาซื่อนำชามาให้ นางเตรียมไว้เป็นการส่วนตัว
นางกำนัลอาวุโสโจวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และคำนับซวนเทียนหัว “บ่าวรับใช้ผู้อาวุโสคนนี้ทักทาย
