ที่เห็นเฟิงเฟินไดกลับมาที่คฤหาสน์ แต่ก่อนที่เขาจะหายใจได้เต็มปอด นางกำนัลอาวุโสโจวก็ทำให้เขาเครียดอีกครั้ง
เขาเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและคำนับนางกำนัลอาวุโสโจว “ข้าน้อยคารวะท่านผู้หญิง”นางกำนัลอาวุโสโจวจ้องเขม็งไปที่เฮ่อจงก่อนจะชี้ไปที่เฟินไดและพูดว่า “นางผู้นี้บอกว่านางเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิงเจ้าจำนางได้หรือไม่ ? ”
เฮ่อจงจ้องมองที่เฟิงเฟินไดและพยักหน้า “เรียนท่านผู้หญิงนางเป็นคุณหนูสี่จริง ๆ ขอรับ”
นางกำนัลอาวุโสโจวตะโกนอย่างเย็นชา “ผู้คนในตระกูลเฟิงช่างน่าทึ่งเสียจริง เมื่อคุณหนูหายไปจากคฤหาสน์ พวกเขาไม่ตามหากันหรือ อย่างไรก็ตามคุณหนูตระกูลเฟิงออกไปข้างนอกโดยแต่งกายเช่นนี้ มันแปลกจริง ๆ ” นางพูดขณะที่เดินเข้ามาในคฤหาสน์ “ตอนนี้เสนาบดีเฟิงไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงใครเป็นผู้รับผิดชอบ?”
เฮ่อจงเดินตามนางไปอย่างรวดเร็วและตอบอย่างนอบน้อมว่า“ท่านฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ ท่านผู้หญิงโปรดติดตามข้าน้อยไปนั่งที่ห้องโถงใหญ่ ข้าน้อยจะส่งคนไปตามท่านฮูหยินผู้เฒ่ามาขอรับ”
“อืม” นางกำนัลอาวุโสโจวไม่ได้พูดอะไรและเดินตามเขาไปยังห้องโถงใหญ่ของเรือนโบตั๋น ข้างหลังพวกเขา ยามไปที่เรือนซูหยา
เมื่อพวกเขามาถึงเรือนโบตั๋น เฟิงเฟินไดกระซิบถามบ่าวรับใช้ว่า “วันนี้พี่รองมาที่คฤหาสน์หรือไม่ ? ”
บ่าวรับใช้นั้นส่ายหน้า “ยังไม่มาเจ้าค่ะ”
เฟินไดตื่นเต้น มุมปากของนางโค้งขึ้นแล้วโบกมือ “เจ้าไปได้แล้ว” เฟิงหยูเองยังไม่ออกม
